Πνευματικη ιδιοκτησια.Ή θα ισχύει για 75 χρόνια εφόσον η εν λόγω γνώση μπορεί να ξεπεραστεί, ή θα ισχύει για περισσότερο από 2500 χρόνια εφόσον κάποιες γνώσεις δεν αντικαθίστανται.

Τώρα τελευταία, αλλά και παλιότερα, πολύς λόγος γίνεται για τον πλούτο που κρύβει η Ελλάδα. Πολλή κουβέντα γίνεται για τον πλούτο που μπορεί να εξορυχθεί και να αποφέρει αστρονομικά κέρδη. Ουράνιο, πετρέλαιο κι άλλες πρώτες ύλες που είναι περιζήτητες από την παγκόσμια βιομηχανία. Άλλοι λένε πως πρόκειται για μύθευμα ενώ άλλοι επικαλούνται επιστημονικές έρευνες. Όπως και να έχει, το θέμα είναι πως τέτοιου είδους υλικό είναι κατ’ ουσίαν άχρηστο εφόσον δεν μπορείς να το εκμεταλλευτείς μόνος σου.

Αφενός, δεν έχει η Ελλάδα τέτοια υποδομή ώστε να μπορέσει μόνη της να αξιοποιήσει αυτόν τον πλούτο – στην περίπτωση βέβαια που υποθέσουμε ότι αυτός υπάρχει – αφετέρου, ιμπεριαλιστικές και αποικιοκρατικές τακτικές θα σε εμποδίσουν πριν καν το καταλάβεις. Πώς; Πολύ απλά. Θα θελήσεις να χτίσεις εργοστάσιο και δεν θα σου πουλάνε τα μηχανήματα. Θα θελήσεις να προσλάβεις επιστήμονες και περιέργως θα συμβαίνουν τροχαία ατυχήματα. Θα παράγεις χρυσό και δεν θα αγοράζει κανείς. Θα βγάζεις πετρέλαιο και εκτός του ό,τι δεν θα μπορέσεις να το πουλήσεις, δεν κατέχεις ούτε τα εργοστάσια ούτε την τεχνογνωσία να το μετουσιώσεις σε ένα βιομηχανικό προϊόν. Πόσα σιφώνια και καζανάκια μπορείς να φτιάξεις;

Κι όμως…. η Ελλάδα μπορεί να κερδίσει δισεκατομμύρια πολύ εύκολα και με έναν τρόπο που τον ζούμε καθημερινά. Πώς; Όπως κερδίζουν οι άλλοι…

Πόσα δισεκατομμύρια εισέπραξε το χόλυγουντ από το κινηματογραφικό εξάμβλωμα του Τρωικού Πολέμου; Πολλά! Πάρα πολλά! Πόσα εισέπραξε ο σεναριογράφος, και ελλείψει αυτού, οι απόγονοί του; Πόσα εισέπραξε ο Όμηρος, και ελλείψει αυτού, οι Έλληνες; Τίποτε! Απολύτως Τίποτε!

Πόσα τρισεκατομμύρια εισπράττει το χόλυγουντ από κάθε υπερπαραγωγή αλλά και από κάθε ταινία της κακιάς ώρας την οποία κάθε φορά που προβάλλουν τα τηλεοπτικά κανάλια, είναι υποχρεωμένα να αποδίδουν το ανάλογο τίμημα τού πνευματικού δικαιώματος; Πάρα πολλά! Πόσα εισέπραξε ο Αισχύλος, ο Ευριπίδης, ο Σοφοκλής, ο Αριστοφάνης, και ελλείψει αυτών οι απόγονοί τους, για κάθε παράσταση που παίζεται όλους αυτούς τους αιώνες; Απολύτως Τίποτε!

Πόσα εισέπραξε η ηλίθια βρεταννίδα που συνέγραψε την αηδία του Χάρυ Πότερ; Πόσα θα εισπράξουν οι απόγονοί της όταν αυτή πεθάνει; Πάρα πολλά! Πόσα εισέπραξαν οι δημιουργοί, και ελλείψει αυτών, οι απόγονοί τους από την Ελληνική Γραμματεία που είναι ψωμοτύρι στα χέρια όλων των “μεγάλων” πανεπιστημίων; Πόσα εισέπραξαν ο Αριστοτέλης, ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας, ο Όμηρος, ο Θουκυδίδης, ο Ηρόδοτος και όλοι αυτοί που δεν χωράνε σε 10 σελίδες; Ελλείψει αυτών, πόσα εισέπραξαν οι φυσικοί απόγονοί τους, δηλαδή οι Έλληνες; Απολύτως Τίποτε!

Πόσα εισπράττει το κωθώνι ο Bill Gates για κάθε αντίτυπο των windows; Πολλά, μα πάρα πολλά δισεκατομμύρια! Τι είναι τα windows; Ένα λειτουργικό σύστημα υπολογιστών και μάλιστα κακής ποιότητας. Εάν αυτός κερδίζει τα μαλλιοκέφαλά του, πόσα πρέπει να κερδίσουν αυτοί που εφηύραν τα μαθηματικά; Αυτοί που εφηύραν τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, πόσα πρέπει να πληρώσουν στον Θαλή που εφηύρε τον ηλεκτρισμό;

Πόσα εισπράττουν όλα τα διάσημα νοσοκομεία που εμπορεύονται την γιατρειά; Πάρα πολλά! Πόσα κέρδισε ο Ιπποκράτης, και ελλείψει αυτού οι απόγονοί του, δηλαδή οι Έλληνες; Απολύτως Τίποτε!

Επειδή είναι σίγουρο ότι πολλοί φίλοι θα αναρωτηθούν σχετικά με τη νομιμότητα των σκέψεών μας, χρήσιμο είναι εδώ να πούμε το εξής:

Ο νόμος περί πνευματικής ιδιοκτησίας θεμελιώθηκε – πού αλλού; – στην Αμερική. Το σκεπτικό της ύπαρξης αυτού του νόμου είναι ότι η ανθρώπινη σκέψη και ο δημιουργός της πρέπει να προστατεύονται από την αντιγραφή για 75 χρόνια με την αιτιολογία ότι οι άνθρωποι πρέπει να εξαναγκάζονται σε παραγωγή νέας και ποιοτικότερης γνώσης, ώστε η ανθρωπότητα να εξωθείται διαρκώς στην αυτοβελτίωσή της. Μέχρι εδώ καλά! Αυτό όμως που δεν μας είπαν, είναι το εξής:

Τα τελευταία 2500 χρόνια, γιατί δεν διατυπώθηκε καμιά νέα θεωρία περί θεάτρου, περί πολιτικής, περί των αρχών της διοίκησης της πόλης, περί δημοκρατίας, περί ιατρικής ηθικής και περί ιατρικών πρακτικών, περί της καταγραφής και τεκμηριωμένης ιστορικής ανάλυσης, περί της πολεμικής αρετής, περί της φιλοσοφίας, περί της ποίησης , περί όλων εκείνων όπως αυτά πρωτοδιατυπώθηκαν από τους Αρχαίους Έλληνες;

Μα τι διάολο; Τόσο ανίκανοι είναι όλοι τους; Φτιάχνουν ένα νόμο που προβλέπει χρονικό περιορισμό 75 ετών στην αντιγραφή της γνώσης, αλλά δεν μπορούν να φτιάξουν ένα νόμο που να προβλέπει κάτι ανάλογο όταν η γνώση αυτή έχει ισχύ για πάνω από 2500 χρόνια;

Μα καλά… τόσο ανίκανοι είναι και δεν μπορούν να εφεύρουν καμιά νέα γεωμετρία; Ας πούμε… κάποια γεωμετρία που να ισχυρίζεται ότι από 2 σημεία μπορούν να διέλθουν 2 ευθείες και όχι ΜΙΑ όπως απέδειξε ο Ευκλείδης. Μα καλά… πέρασαν 2500 χρόνια και ακόμα τον Θουκυδίδη διδάσκονται στην Αμερικάνικη σχολή πολέμου; Μα καλά… πέρασαν 2500 χρόνια και ακόμα μελετούν τον Ικτίνο; Ακόμα μελετούν τον Ευπάλινο και το πώς απέκτησε η Σάμος δίκτυο ύδρευσης; Ακόμα μελετούν τον Πτολεμαίο και την ρυμοτομία του; Ακόμα μελετούν τον Κλεισθένη και την οργάνωση της πόλεως; Μα καλά… ακόμα πιστεύουν ότι η ύλη αποτελείται από άτομα όπως διέδιδε ο Δημόκριτος; Μα καλά… πόσο καραγκιόζηδες μπορεί να είναι που ακόμα ορκίζονται στον Ιπποκράτη;

Κανονικά πρέπει να γίνουν τα εξής:

Κάθε φορά που πωλείται ένα cd των windows, θα πρέπει ο βλάκας ο Gates να πληρώνει όλους τους κατασκευαστές των ηλεκτρονικών υπολογιστών που δίνουν αξία στο προϊόν του και όλοι αυτοί μαζί θα πρέπει να πληρώνουν τους Έλληνες που ανακάλυψαν τον ηλεκτρισμό ή έθεσαν τις βάσεις της επιστημονικής παρατήρησης και κατανόησαν πρώτοι την αξία της πειραματικής επαλήθευσης, μέσω της οποίας προήχθησαν η φυσική και τα μαθηματικά. Όποιος νομίζει ότι θίγεται, είναι ελεύθερος να εφαρμόσει μαθηματικά και φυσική που εφηύρε ή ανακάλυψε ο ΙΔΙΟΣ.

Κάθε φορά που κινηματογραφείται μια ταινία, οι Έλληνες πρέπει να εισπράττουν πνευματικά δικαιώματα διότι αυτοί πρώτοι εφηύραν το θέατρο και την προσχεδιασμένη κίνηση των πρωταγωνιστών. Όποιος νομίζει ότι θίγεται, μπορεί να μαζέψει το κοινό του σε ευθεία – και όχι αμφιθεατρική διάταξη – και να εκτελέσει παντομίμα.

Για κάθε πανεπιστημιακή ή σχολική διδακτική ώρα όπου παρουσιάζεται και αναλύεται η φιλοσοφία, το θέατρο, η πολιτική, οι αρχές διοίκησης, η πολιτική, η ιατρική, η βοτανολογία, η φυσική και η πυρηνική φυσική, τα μαθηματικά, η αστρονομία, η πολεοδομία, θα πρέπει να εισπράττουν οι Έλληνες. Κάθε φορά που κάποιος επίδοξος συγραφέας – αναλυτής – καθηγητής - στοχαστής θα καταπιάνεται με κάποιο εκ των ανωτέρω αντικειμένων, θα πρέπει να καταβάλλει στους Έλληνες το αντίστοιχο τίμημα.

Όποιος νομίζει ότι αδικείται, ας παρουσιάσει την δική του εκδοχή περί ενός δημοκρατικού πολιτεύματος όπου δεν θα υπάρχει η ψήφος. Ας βρει τέτοια δημοκρατία και αν θέλει ας την πατεντάρει. Ας βρει μια δική του εκδοχή περί της ιατρικής με ξόρκια και μαγικές ευχές και ας τα πατεντάρει. Κάθε φορά που διεξάγεται ένας ποδοσφαιρικός αγώνας, θα πρέπει να εισπράττουν οι Έλληνες, διότι έχει πλέον καταρρεύσει ο μύθος ότι το ποδόσφαιρο ξεκίνησε από την Βρεττανία.

Έχουν τόσο μεγάλο περιθώριο κέρδους οι Έλληνες, ώστε κανονικά πρέπει….

Κάθε φορά που κάθε γυναίκα ξυρίζει το “μπικίνι” της, θα πρέπει οι Έλληνες να εισπράττουν πνευματικά δικαιώματα ή αλλιώς το “μουνικό τέλος”, για 2 λόγους: Άφενός, ως πρακτική πρωτοεφαρμόστηκε στην Αρχαία Ελλάδα από τις εύπορες και ευηπόληπτες κυρίες, αφετέτου αν δεν υπήρχαν οι Αρχαίοι Έλληνες το πιο πιθανό είναι ότι αν επιχειρούσαν σήμερα οι γυναίκες να το εφαρμόσουν, θα τις κρεμούσαν στις πλατείες της Τεχεράνης.

Τα πράγματα είναι απλά! Ή υπάρχει πνευματική ιδιοκτησία στο σύνολο της ανθρώπινης γνώσης ή είναι ανύπαρκτη. Ή ο νόμος περί πνευματικής ιδιοκτησίας θα εφαρμοστεί επί της πανανθρώπινης γνώσης και όχι μόνο επί της αμερικάνικης γνώσης ή θα καταργηθεί πλήρως. Ή θα ισχύει για 75 χρόνια εφόσον η εν λόγω γνώση μπορεί να ξεπεραστεί, ή θα ισχύει για περισσότερο από 2500 χρόνια εφόσον κάποιες γνώσεις δεν αντικαθίστανται.

Ή θα είμαστε όλοι μάγκες και κονομημένοι βάρβαροι, ή θα είμαστε ομοεπίπεδοι στην ευημερία και τον πολιτισμό.

Ένα έχουμε να πούμε:

Πολύ σύντομα, θα τεθεί στον κόσμο το ζήτημα της πνευματικής ιδιοκτησίας. Αυτή η κουβέντα είναι γραφτό να ξεκινήσει από εδώ. Το θέμα έχει τόσες προεκτάσεις που ούτε καν φαντάζονται οι άνθρωποι. Ούτε καν φαντάζονται οι άνθρωποι πόσο μακριά πάει η βαλίτσα και ποιον ακουμπάει η άκρη του νήματος.

Οι άνθρωποι βέβαια δεν το φαντάζονται, αλλά οι “άμεσα ενδιαφερόμενοι” όχι μόνο το φαντάζονται αλλά έχουν και την βεβαιότητα. Είναι γραφτό να κλάψουν. Αυτό που δεν φαντάζονται είναι το πόσο θα κλάψουν. Είναι γραφτό να μπουν στο κέντρο της κόλασης, μιας κόλασης απείρως χειρότερη από αυτήν στην οποία έχουν βυθίσει την ανθρωπότητα για αιώνες.

Η τιμωρία τους είναι δεδομένη και για την εφαρμογή της δεν προβλέπονται πνευματικά δικαιώματα…. για το λόγο ότι… θα είναι εντελώς πρωτόγνωρη.

Φρικτά πρωτόγνωρη και πρωτόγνωρα φρικτή…

kommatoskylo.blogspot.gr

ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΕ ΔΕΚΑ ΓΡΑΜΜΕΣ.......

ΕΝΑ ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΠΑΤΗΣ - ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ‏                         Το καπιταλιστικό σύστημα είναι ένα σύστημα απάτης. Είναι δε, τόσο ανερυθρίαστοι οι υποστηρικτές του, που το ομολογούν κυνικά αρχής γενομένης από το θέμα των εκλογών.
Πρώτα από όλα έχεις Κοινοβουλευτική “Δημοκρατία”! Ψηφίζεις μία φορά ανά 4ετία θεωρητικά με
ενισχυμένη αναλογική, εκλέγεις μία μειοψηφία που στα χαρτιά πλειοψηφεί, εκείνη διαπλέκεται με ένα μηχανισμό επιχειρηματικών στρατών, εναλλάσσεται με…την αξιωματική αντιπολίτευση στα κυβερνητικά έδρανα, νομοθετεί εις βάρος σου, πριμοδοτεί τους ολιγάρχες, δεν λογοδοτεί για τα πεπραγμένα της, κληρονομεί την εξουσία στους απογόνους της.

Γράφει ο Κάντζος Αριστείδης
Εν συνεχεία έρχεται η οικονομία με το δημοσιονομικό και το νομισματικό εργαλείο της, να ρυθμίσει τα γρανάζια του καπιταλισμού στις διάφορες εκφάνσεις του… σοσιαλδημοκρατία, νεοφιλελευθερισμός, εθνικοσοσιαλισμός κοκ. Κάθε απάτη λοιπόν ως γνωστόν έχει και ένα μηχανισμό με γρανάζια.

Για παράδειγμα έχουμε το γρανάζι την τιμής των παραγόμενων προϊόντων! Εδώ σου λέει ο καπιταλιστής καθορίζω την αξία των παραγόμενων προϊόντων με πλασματικό τρόπο. Την φουσκώνω και την ξεφουσκώνω κατά πως θέλω… κοινώς αλλάζω το βήμα στο γρανάζι και κάνω την κοινωνία να υπακούσει στους δικούς μου όρους.

Και πως το επιτυγχάνει; Μα είναι πολύ απλό! Η τελική τιμή του προϊόντος σου λέει ότι καθορίζεται από τους φόρους, από τον μισθό, από το κόστος της ενέργειας, από τις πρώτες ύλες και το κόστος του χρήματος!!!

Με γνωστές αλχημείες μπορείς να κρατάς το κόστος των προϊόντων υψηλό, να λες έχω έλλειμμα ανταγωνιστικότητας και να συνθλίβεις τους μισθούς!!! Γιατί; Επειδή όλο αυτό το σύστημα απάτης στηρίζεται στην υπερπαραγωγή για να συντηρήσει την κερδοφορία των ολιγαρχών… σωρεύεται τέτοια ποσότητα προϊόντων που είναι πρακτικώς αδύνατο να καταναλωθεί. Απαξιώνεται λοιπόν το προϊόν, αλλά ο καπιταλιστής εξακολουθεί να θέλει την ίδια κερδοφορία!

Έτσι την ύστατη στιγμή, απογειώνεις τα πάντα εκτός από τους μισθούς που τους ισοπεδώνεις… παίζεις λοιπόν πάντα στο μείγμα αυτό για να συνεχίζει ο ολιγάρχης να έχει την ίδια κερδοφορία.
Άλλο ένα παράδειγμα ως γρανάζι της μηχανής απάτης είναι το χρήμα! Το χρήμα το χρησιμοποιούσαν παλαιότερα συνδεδεμένο είτε άμεσα με τον κανόνα του χρυσού, είτε έμμεσα με νομίσματα που ήταν συνδεδεμένα με τον χρυσό.

Έτσι οι Μεγάλες Δυνάμεις χειραγωγούσαν τις αγορές και καθόριζαν το παιχνίδι. Με τις διάφορες αποικιοκρατικές εκστρατείες τους λεηλατούσαν ότι κατακτούσαν, και τα κλοπιμαία κρατούσαν την οικονομία τους ζωντανή για να επισκιάζει τις οικονομίες των άλλων χωρών. Από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και εντεύθεν αρχίσαμε να εγκαταλείπουμε σταδιακά το μοντέλο αυτό και περάσαμε σε αναβαθμισμένο λογισμικό ελέγχου των ροών εκροών χρήματος.

Δώσαμε λοιπόν τον έλεγχο σε 10 κεντρικούς τραπεζίτες σε όλο τον κόσμο. Κάτω από αυτούς εκτείνεται ένα δίκτυο από μερικούς χιλιάδες τραπεζίτες του κλασματικού χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Το χρήμα λοιπόν δεν είναι μέσο για την διευκόλυνση των συναλλαγών μας αλλά προϊόν!!! Ένα προϊόν που δεν έχει αντίκρισμα!!! Κόβει ο Τραπεζίτης ζεστό χρήμα που δεν του ανήκει-ανήκε ποτέ (κοινώς αέρα κοπανιστό), όσο και όποτε επιθυμεί (κοινώς χειραγωγός), το δανείζει στον εργαζόμενο και το χρεώνει στο κράτος του, δημιουργώντας μια λογιστική αλχημεία φούσκας ανατοκιζόμενου χρέους κατ’ ελάχιστο εις διπλούν (κοινώς τοκογλύφος)! Μα πώς είναι δυνατόν να δρα τόσο αυθαίρετα;

Είπαμε ότι κάτω από αυτόν που κόβει χρήμα υπάρχουν οι υπάλληλοί του, που νομιμοφανώς δίνουν την εντολή που έλαβαν από αυτόν!!! Απόδειξη όλων αυτών που αναφέραμε είναι το γεγονός ότι σε παγκόσμια κλίμακα ξεπεράσαμε σε κυκλοφορία τα 1.000 τρισεκατομμύρια U$D!!! Πού είναι όλα αυτά τα λεφτά; Δες εδώ που είναι.

Μα θα μου πείτε αυτά δεν τα γνωρίζουν στα Οικονομικά Πανεπιστήμια; Σαφώς και τα γνωρίζουν… ποιός όμως θα παραδεχθεί, ότι εκπαιδεύτηκε να αλληλεπιδρά, νομιμοφανώς, σε ένα οικονομικό περιβάλλον απάτης; Ποιός θα παραδεχθεί ότι στηρίζει ένα σύστημα εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο;

Έχουν απόλυτη επίγνωση των πράξεών τους. Γνωρίζουν ότι πρέπει να φορολογείς την περιφέρεια της οικονομικής δραστηριότητας και όχι τον πυρήνα της.

Γνωρίζουν ότι με αυτόν τον τρόπο εκμηδενίζουν τα έσοδα με μαθηματική ακρίβεια.
Γνωρίζουν επίσης ότι η κρίση γίνεται αλυσιτελής και την δημιουργούν οι ίδιοι.
Γνωρίζουν πως το καπιταλιστικό σύστημα επιβιώνει και αναγεννιέται μέσα από τις κρίσεις.
Είναι δε, τόσο απατεώνες που αποκαλούν την κρίση φυσιολογικές στρεβλώσεις της αγοράς! Γνωρίζουν ότι με τον κοπανιστό αέρα δηλαδή το χρέος δυναστεύουν την ανθρωπότητα.
Γνωρίζουν ότι δεν τους χρωστάμε τίποτα, ότι είναι απατεώνες και εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου.

Όπως επίσης γνωρίζουν ότι η μεγαλύτερη κερδοφορία “μπίζνας” θα κλείσει μέσα σε φαύλη ύφεση… αυτό είναι το επιδιωκόμενο. Να καταστραφεί το υπάρχον κεφάλαιο για να επανεκκινήσουν την καπιταλιστική οικονομία!
Τί και αν ο εργάτης θα κληθεί να τραβήξει ξανά το κουπί… στην γαλέρα ο μικρότερος καπιταλιστής στην χειρότερη των περιπτώσεων έχει θέση επιστάτη.

paganeli

Ο τελευταίος χορός του πολεμιστή

Πάτησε το βίντεο κι άκου την μουσική ΠΡΙΝ διαβάσεις το άρθρο … και νοιώσε το με την αριστερή συνείδηση.
«…Με κοίταξε σα να ‘θελε να δει το αποτέλεσμα των λόγων του επάνω μου.
«Αυτό είναι το μέρος που θα πεθάνεις», είπε με απλή φωνή.
Αναταράχτηκα νευρικά, αλλάζοντας θέση, κι εκείνος χαμογέλασε.
«Θα πρέπει να ρθώ μαζί σου σ’ αυτόν το λόφο πολλές φορές», είπε. «Και κατόπιν θα πρέπει να έρχεσαι μόνος σου ώσπου να κορεσθείς απ’ αυτόν, ώσπου ο λόφος να σε διαποτίσει ολόκληρο. Θα καταλάβεις μόνος σου πότε θα γίνει αυτό. Πάντως, αυτή η κορφή, όπως είναι τώρα θ’ αποτελέσει στο μέλλον το μέρος του τελευταίου σου χορού».
«Τι εννοείς λέγοντας ο τελευταίος μου χορός, Δον Χουάν;»
«Το μέρος αυτό είναι ο τελευταίος σου σταθμός θα πεθάνεις εδώ, αδιάφορο αν θα βρίσκεσαι εδώ ή όχι. Κάθε πολεμιστής έχει ένα δικό του μέρος για να πεθάνει, ένα μέρος της δικής του προτίμησης που είναι γεμάτο από αξέχαστες αναμνήσεις και σημαδεμένο από σημαντικά γεγονότα. Ένα μέρος όπου έχει παραστεί μάρτυρας θαυμαστών πραγμάτων, όπου του έχουν αποκαλυφθεί μυστικά, κι όπου έχει τοποθετήσει το απόθεμα της προσωπικής του δύναμης.
«Ο πολεμιστής είναι υποχρεωμένος να επιστρέφει στο μέρος της προτίμησής του, κάθε φορά που αιχμαλωτίζει δύναμη, για να την αποθηκέψει εκεί. Επιστρέφει πραγματικά, πεζοπορώντας ή διαμέσου του ονείρου.
«Και τελικά, μια μέρα, όταν ο γήινος χρόνος του τελειώσει και νιώσει το άγγιγμα του θανάτου του στον αριστερό του ώμο, το πνεύμα του, που είναι πάντα έτοιμο, πετάει στο μέρος της προτίμησής του κι εκεί ο πολεμιστής χορεύει μέχρι να πεθάνει.
«Κάθε πολεμιστής έχει έναν ξεχωριστό τύπο, μια ξεχωριστή στάση δύναμης την οποία τελειοποιεί σ’ ολόκληρη τη ζωή του. Πρόκειται για ένα είδος χορού, για μια σειρά κινήσεων που κάνει ο πολεμιστής κάτω από την επίδραση της προσωπικής του δύναμης.
Αν ο πολεμιστής που πεθαίνει έχει περιορισμένη δύναμη, ο χορός του είναι σύντομος. Αν η δύναμή του είναι μεγάλη, ο χορός του είναι εξαίσιος. Ανεξάρτητα όμως από το αν η δύναμή του είναι μικρή ή μεγάλη, ο θάνατος πρέπει να σταθεί και να επιβεβαιώσει τον τελευταίο σταθμό του πολεμιστή στη γη. Ο θάνατος δεν μπορεί να πλήξει τον πολεμιστή που αναμετράει τον μόχθο της ζωής του για τελευταία φορά, μέχρι που να τελειώσει τον χορό του».
Τα λόγια του Δον Χουάν μου έφεραν ρίγος. Η ησυχία, το λυκόφως, το εξαίσιο τοπίο, όλα έμοιαζαν να έχουν τοποθετηθεί εκεί για να πλαισιώσουν την εικόνα του τελευταίου χορού του πολεμιστή.
«Μπορείς να με διδάξεις αυτό το χορό παρόλο που δεν είμαι πολεμιστής;» ρώτησα.
«Κάθε άνθρωπος που κυνηγάει τη «δύναμη» πρέπει να μάθει αυτό το χορό», είπε. «Δεν μπορώ όμως να σου τον διδάξω εγώ. Σύντομα μάλλον θα έχεις ένα άξιο αντίπαλο και τότε θα σου δείξω την πρώτη κίνηση της «δύναμης». Θα πρέπει να προσθέσεις και άλλες κινήσεις μόνος σου από κει και πέρα. Καθεμιά απ’ αυτές τις νέες κινήσεις πρέπει να είναι αποτέλεσμα μιας πάλης με τη «δύναμη». Έτσι, η στάση του σώματος, η φόρμα που υιοθετεί ο πολεμιστής, είναι στην πραγματικότητα η ιστορία της ζωής του, ένας χορός που αναπτύσεται όσο εκείνος αναπτύσσει την προσωπική του δύναμη».
«Στέκεται πραγματικά ο θάνατος για να δει έναν πολεμιστή να χορεύει;»
«Ο πολεμιστής είναι μονάχα άνθρωπος. Ένας ταπεινός άνθρωπος. Δεν μπορεί να ανατρέψει τα σχέδια του θανάτου. Αλλά το τέλειο πνεύμα του, που έχει συσωρεύσει δύναμη ύστερα από εκπληκτικά κατορθώματα, μπορεί σίγουρα να συγκρατήσει τον θάνατό του για μια στιγμή, μια στιγμή αρκετά μεγάλη που θα του επιτρέψει να χαρεί για τελευταία φορά αναπολώντας την δύναμή του. Μπορούμε να πούμε πως πρόκειται για μια χειρονομία που ο θάνατος κάνει μονάχα σ’ εκείνους που έχουν τέλειο πνεύμα».
Ένιωσα μια ανησυχία να με πλημμυρίζει ολόκληρο και άρχισα να μιλώ μόνο και μόνο για ν’ απαλλαγώ απ’ αυτή. Τον ρώτησα να είχε γνωρίσει πολεμιστές που είχαν πεθάνει και με ποιο τρόπο ο τελευταίος τους χορός επηρέασε το θάνατό τους.
«Παράτα το αυτό», έκανε ο Δον Χουάν απότομα. «Ο θάνατος είναι μια τεράστια υπόθεση. Είναι κάτι περισσότερο απο το να κλωτσάς τα πόδια σου και να μουδιάζεις».
«Θα χορέψω κι εγώ στο θάνατό μου, Δον Χουάν;»
«Σίγουρα. Κυνηγάς τη «δύναμη» παρόλο που δεν ζεις σαν πολεμιστής ακόμα. Σήμερα ο ήλιος σου έδωσε έναν οιωνό. Οι καλύτερες δουλειές της ζωής σου θα γίνουν προς το τέλος της μέρας. Προφανώς δεν σου αρέσει το γεμάτο νεανικό σφρίγος φως του πρωινού. Δεν σε τραβάει το πρωινό ταξίδι. Προτιμάς τον ήλιο που βασιλεύει, κιτρινωπός και μειλίχιος. Δεν σου αρέσει η λάμψη. Προτιμάς την ανταύγεια.»
«Θα ‘ρθεις λοιπόν και θα χορέψεις στο θάνατό σου πάνω εδώ, σ’ αυτή την κορφή, στο τέλος της ημέρας. Και καθώς θα χορεύεις τον τελευταίο χορό σου, θα ιστορείς τους αγώνες σου, τις μάχες που κέρδισες και τις μάχες που έχασες. Θα μιλήσεις για τις χαρές και για τα βάσανα που πέρασες αναζητώντας την προσωπική σου δύναμη. Ο χορός σου θα ιστορεί τα μυστικά και τα θαυμάσια πράγματα που αντιμετώπισες στη ζωή σου.
Και ο θάνατός σου θα κάθεται εδώ και θα σε παρακολουθεί να χορεύεις. Ο ήλιος που θα βασιλεύει, θα λούζει το σώμα σου με φως χωρίς να το καίει, όπως έγινε σήμερα. Ο αέρας θα ‘ναι ήρεμος και γλυκός και η κορφή του λόφου σου θα τρέμει. Καθώς θα ζυγώνεις προς το τέλος του χορού σου, θα κοιτάξεις τον ήλιο γιατί δεν θα τον ξαναδείς ποτέ ούτε ξύπνιος ούτε στο όνειρό σου, και τότε ο θάνατός σου θα δείξει προς το νοτιά. Προς την απεραντοσύνη».
Περί θανάτου του πολεμιστή
* Ο πολεμιστής σκέφτεται το θάνατό του όταν τα πράγματα γύρω του γίνονται ομιχλώδη. Το μόνο που ταράζει την ψυχή μας είναι η ιδέα του θανάτου.
* Ο θάνατος είναι παντού. Ο θάνατος μπορεί να είναι τα φώτα ενός αυτοκινήτου στην κορυφή ενός λόφου, πέρα μακριά. Μπορεί να παραμένουν ορατά για λίγο και έπειτα να χαθούν στο σκοτάδι λες και τα σάρωσε ένα φτυάρι – μόνο για λίγο όμως, γιατί σύντομα θα ξαναφανούν στην κορυφή ενός άλλου λόφου, για να χαθούν και πάλι.
Αυτά είναι τα φώτα πάνω στην κεφαλή του θανάτου. Ο θάνατος τα φοράει σαν καπέλο και έπειτα αρχίζει να καλπάζει, κερδίζοντας έδαφος, πλησιάζοντάς μας όλο και περισσότερο. Μερικές φορές σβήνει τα φώτα του. Όμως ο θάνατος δεν σταματά ποτέ.
* Κάθε ψήγμα γνώσης που μετατρέπεται σε δύναμη εκπορεύεται από το θάνατο. Ο θάνατος συνεισφέρει με το έσχατο άγγιγμα. Και ότι αγγίζει ο θάνατος πράγματι μετατρέπεται σε δύναμη.
* Μόνο η σκέψη του θανάτου προσφέρει στον πολεμιστή την ανεξαρτησία που θα του επιτρέψει να εγκαταλείψει τον εαυτό του μπροστά σε οτιδήποτε. Ξέρει ότι ο θάνατός του τον παραμονεύει και δε θα του δώσει το χρόνο να αγκιστρωθεί σε κάτι, κι έτσι λοιπόν δοκιμάζει, χωρίς λαχτάρα, τα πάντα.
* Ο θάνατος είναι ένας στρόβιλος. Ο θάνατος είναι ένα λαμπερό σύννεφο πέρα στον ορίζοντα. Ο θάνατος είμαι εγώ που σου μιλάω. Ο θάνατος είσαι εσύ και το σημειωματάριό σου. Ο θάνατος είναι τίποτα. Τίποτα! Είναι εδώ, κι ωστόσο δεν είναι.
* Ο θάνατος είναι ο μόνιμος σύντροφός μας. Βρίσκεται πάντοτε στα αριστερά μας και πίσω μας, σε απόσταση τόση όση ενός τεντωμένου χεριού, και είναι ο μόνος σοφός σύμβουλος του πολεμιστή. Όποτε αισθάνεται ότι όλα πάνε στραβά και πρόκειται να εκμηδενιστεί, μπορεί να στραφεί προς το θάνατό του και να τον ρωτήσει αν τα πράγματα έχουν έτσι στ’ αλήθεια. Ο θάνατός του θα του πει ότι κάνει λάθος. Ότι τίποτα δεν έχει πραγματική σημασία εκτός από το άγγιγμά του. Ο θάνατός του θα του πει: «Δε σε έχω αγγίξει ακόμα».
* Σε έναν κόσμο όπου ο θάνατος είναι κυνηγός δεν υπάρχει χρόνος για τύψεις ή αμφιβολίες. Υπάρχει μονάχα χρόνος για αποφάσεις. Δεν έχει σημασία ποιες είναι αυτές οι αποφάσεις. Τίποτα δεν μπορεί να είναι περισσότερο ή λιγότερο σοβαρό από οτιδήποτε άλλο. Σε έναν κόσμο όπου ο θάνατος είναι ο κυνηγός δεν υπάρχουν μικρές ή μεγάλες, σημαντικές ή ασήμαντες αποφάσεις. Υπάρχουν μόνο αποφάσεις που παίρνει ο πολεμιστής μπροστά στον αναπόφευκτο θάνατό του.
* Ο πολεμιστής πρέπει να εστιάζει την προσοχή του στον κρίκο που συνδέει τον ίδιο με το θάνατό του. Χωρίς τύψεις, λύπη ή ανησυχία, πρέπει να εστιάζει την προσοχή του στο γεγονός ότι δεν έχει αρκετό χρόνο και έτσι αφήνει τις πράξεις του να ακολουθούν ανάλογη ροή. Πρέπει να επιτρέπει σε καθεμία από τις πράξεις του να είναι η τελευταία του μάχη πάνω στη γη. Μόνο κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις οι πράξεις του θα φέρουν μέσα τους την ενάρετη δυναμή τους. Αλλιώς, για όσο ζει, θα είναι οι πράξεις ενός ανόητου.
* Ο θάνατός μας περιμένει, και αυτή η πράξη που τελούμε τώρα μπορεί να είναι η τελευταία μας μάχη πάνω στη γη. Την ονομάζω μάχη γιατί είναι ένας αγώνας. Οι περισσότεροι άνθρωποι ακολουθούν μια διαδοχή πράξεων χωρίς αγώνα ή σκέψη. Αντίθετα, ο πολεμιστής-κυνηγός υπολογίζει καθετί που κάνει. Και, εφόσον διαθέτει βαθιά γνώση του θανάτου του, βαδίζει με σύνεση, λες και κάθε πράξη του είναι η τελευταία του μάχη. Μόνο ένας ανόητος θα αδυνατούσε να συλλάβει το πλεονέκτημα του πολεμιστή-κυνηγού έναντι των συνανθρώπων του. Ο πολεμιστής-κυνηγός αντιμετωπίζει την τελευταία του μάχη με το σεβασμό που της αρμόζει. Είναι φυσικό λοιπόν, κάνοντας την τελευταία του πράξη πάνω στη γη, να δώσει τον καλύτερό του εαυτό. Είναι πιο ευχάριστο έτσι. Αμβλύνει το φόβο του».
* Ο πολεμιστής είναι μόνο ένας άνθρωπος, ένας ταπεινός άνθρωπος. Δεν μπορεί να αλλάξει το πεπρωμένο του θανάτου του. Αλλά το άμεμπτο πνεύμα του, το οποίο έχει αποθηκεύσει δύναμη έπειτα από αφάνταστες δυσκολίες, μπορεί σίγουρα να αναβάλει το θάνατό του για μια στιγμή, και η στιγμή αυτή αρκεί για να του επιτρέψει να αγαλλιάσει για τελευταία φορά ανακαλώντας τη δύναμή του. Μπορούμε να πούμε ότι αυτή είναι μια χειρονομία που επιφυλάσσει ο θάνατος σε όσους έχουν άμεμπτο πνεύμα.
* Ο πολεμιστής θεωρεί τον εαυτό του ήδη νεκρό, κι έτσι δεν έχει τίποτα να χάσει. Το χειρότερο του έχει ήδη συμβεί, άρα είναι αγνός και νηφάλιος. Κρίνοντάς τον από τις πράξεις του ή από τα λόγια του, κανείς δε θα υποπτευόταν ότι έχει δει τα πάντα.
* Ο πολεμιστής πεθαίνει δύσκολα. Ο θάνατός του πρέπει να παλέψει για να τον πάρει. Ο πολεμστής δεν παραδίδει τον εαυτό του στο θάνατο τόσο εύκολα.
* Ο θάνατος είναι αναπόσπαστο στοιχείο της υποχρέωσης να πιστέψεις. Χωρίς την επίγνωση του θανάτου, όλα είναι κοινά, τετριμμένα. Μόνο και μόνο επειδή ο θάνατος τον παραμονεύει, ο πολεμιστής οφείλει να πιστέψει ότι ο κόσμος είναι ένα ανεξιχνίαστο μυστήριο. Το γεγονός ότι οφείλει να πιστέψει κάτω από τέτοιες προϋποθέσεις εκφράζει την ενδόμυχη προτίμηση του πολεμιστή.
* Η ολότητα της ύπαρξής μας είναι πολύ παράξενη υπόθεση. Χρειαζόμαστε μόνο έαν πολύ μικρό μέρος της για να εκπληρώσουμε ακόμα και τους πιο περίπλοκους στόχους της ζωής μας. Ωστόσο, όταν πεθαίνουμε, πεθαίνουμε μαζί με την ολότητα της ύπαρξής μας.
* Όταν ένας πολεμιστής αποφασίζει να αναλάβει δράση, θα πρέπει να είναι προετοιμασμένος να πεθάνει. Αν είναι προετοιμασμένος να πεθάνει, δεν πρέπει να υπάρχουν κακοτοπιές, ανεπιθύμητες εκπλήξεις ή περιττές ενέργειες. Όλα θα πρέπει να έρχονται σιγά σιγά στη θέση τους, επειδή δεν προσδοκά τίποτα.
* Η δύναμη που κυβερνά το πεπρωμένο όλων των ανθρώπινων όντων ονομάζεται Αετός, όχι επειδή είναι αετός ή έχει σχέση με τον αετό, αλλά επειδή εμφανίζεται στο μάτι του ενορατικού σαν ένας πελώριος κατάμαυρος αετός, που στέκεται ψηλά, φτάνοντας στο άπειρο.
* Ο Αετός καταβροχθίζει την επίγνωση όλων των πλασμάτων που, καθώς τη μια στιγμή είναι ζωντανά πάνω στη γη και την άλλη έχουν πεθάνει, έχουν γλιστρήσει στο ράμφος του Αετού, σαν ένα σμήνος από πυγολαμπίδες, για να συναντήσουν αυτό απ’ όπου εκπορεύτηκαν, το λόγου που είχαν κάποτε ζωή. Ο Αετός αποσυνθέτει αυτές τις μικροσκοπικές φλόγες, τις λειαίνει, όπως ένας βυρσοδέψης τεντώνει ένα κομμάτι δέρμα, κι έπειτα τις καταβροχθίζει. Γιατί ο Αετός τρέφεται με την επίγνωση.
* Το να περάσεις στην ελευθερία δε σημαίνει αιώνια ζωή με την κοινώς αποδεκτή έννοια – δε σημαίνει, δηλαδή, ότι ζεις για πάντα. Σημαίνει μάλλον ότι οι πολεμιστές μπορούν να διατηρήσουν την επίγνωσή τους, η οποία συνήθως μας εγκαταλείπει τη στιγμή του θανάτου. Τη στιγμή της μετάβασης, το σώμα στην ολότητά του φλέγεται από γνώση. Κάθε κύτταρο αποκτά την ίδια στιγμή επίγνωση του εαυτού του και της ολότητας του σώματος.
* Για έναν ενορατικό η αλήθεια είναι ότι όλα τα ανθρώπινα όντα αγωνίζονται για να πεθάνουν. Αυτό που σταματάει το θάνατο είναι η επίγνωση.
* Το χειρότερο που θα μπορούσε να μας συμβεί είναι ότι πρέπει να πεθάνουμε, και από τη στιγμή που αυτό είναι ήδη το αναπόφευκτο πεπρωμένο μας, είμαστε ελεύθεροι. Αυτοί που έχουν χάσει τα πάντα δεν έχουν πια τίποτα να φοβηθούν.
* Ο πολεμιστής σκέφτεται μόνο τα μυστήρια της επίγνωσης. Αυτό που έχει σημασία είναι το μυστήριο. Είμαστε ζωντανά όντα. Πρέπει να πεθάνουμε και να εγκαταλείψουμε την επίγνωσή μας. Όμως, αν μπορούσαμε να το αλλάξουμε αυτό, έστω και στο ελάχιστο, τι μυστήρια θα μας περίμεναν… Τι μυστήρια!
* Ο άνθρωπος κατέχει απροσμέτρητες δυνάμεις. Ο θάνατος υπάρχει μόνο επειδή τον έχουμε σκοπεύσει από τη στιγμή που γεννιόμαστε. Ο σκοπός του θανάτου μπορεί να παραταθεί μετατοπίζοντας το σημείο συναρμογής.
* Στον κόσμο της καθημερινότητας, οι αποφάσεις ή τα λόγια κάποιου μπορούν πολύ εύκολα να ανακληθούν. Το μόνο οριστικό πράγμα του κόσμου της καθημερινότητας είναι ο θάνατος. Στον κόσμο των σαμάνων, από την άλλη, ο φυσιολογικός θάνατος μπορεί να ανακληθεί, όχι όμως και τα λόγια των σαμάνων. Στον κόσμο των σαμάνων οι αποφάσεις δεν μπορούν να αλλάξουν ή να αναθεωρηθούν. Από τη στιγμή που έχουν ληφθεί, ισχύουν για πάντα.
Don Juan Matus προς τον Carlos Castaneda

Ο Ιωάννης Μεταξάς αρνήθηκε να πληρώσει το χρέος...επειδή ήταν στρατηγός και όχι πολιτικός! Διαβάστε και θα καταλάβετε

Το 1936 η Ελλάδα αρνήθηκε να συνεχίσει να πληρώνει το δάνειο που είχε συνάψει με τη βελγική τράπεζα Societe Commerciale de Belgique. Η κυβέρνηση του Βελγίου προσέφυγε στο Διαρκές Δικαστήριο του Διεθνούς Δικαίου της Κοινωνίας των Εθνών, κατηγορώντας την Ελλάδα ότι αθετεί τις διεθνείς της υποχρεώσεις. Η φασιστική κυβέρνηση εκείνης της εποχής υπέβαλε υπόμνημα στο δικαστήριο, όπου, ανάμεσα στα άλλα, προέβαλε τους παρακάτω ισχυρισμούς, οι οποίοι και έγιναν πανηγυρικά δεκτοί από το δικαστήριο αυτό :

«Η Κυβέρνηση της Ελλάδος, ανήσυχη για τα ζωτικά συμφέροντα του Ελληνικού λαού και για την διοίκηση, την οικονομική ζωή, την κατάσταση της υγείας και την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της χώρας, δεν θα μπορούσε να προβεί σε άλλη επιλογή. Όποια κυβέρνηση κι αν ήταν στη θέση της θα έκανε το ίδιο» («Yearbook of the International Law Commission*. 1980, v.l, σελ. 25).
Η υπόθεση τράβηξε σε μάκρος και το 1938, η τότε ελληνική κυβέρνηση – η φασιστική κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά -, υπέβαλε νέο υπόμνημα, όπου τόνιζε τα παρακάτω αυτονόητα, τα οποία δεν τόλμησε ούτε καν να σκεφθεί το ψοφοδεές και εν τοις πράγμασι, προδοτικό επιτελείο του ΓΑΠ, αλλά πιστεύω και η μεγίστη πλειοψηφία της ελληνικής ελίτ, η οποία διακατέχεται από ένα ελλειμματικό πατριωτισμό :

«Ενίοτε μπορεί να υπάρξει μια έκτακτη κατάσταση «η οποία κάνει αδύνατο για τις Κυβερνήσεις να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους δανειστές και προς τον λαό τους: οι πόροι της χώρας είναι ανεπαρκείς για να εκπληρώσουν και τις δυο υποχρεώσεις ταυτόχρονα. Είναι αδύνατο να πληρωθεί το χρέος και την ίδια ώρα να παρασχεθεί στον λαό η κατάλληλη διοίκηση και οι εγγυημένες συνθήκες για την ηθική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Το οδυνηρό πρόβλημα προκύπτει όταν πρέπει να επιλέξει κανείς ανάμεσα στα δυο καθήκοντα. Το ένα πρέπει να υποχωρήσει έναντι του άλλου. Ποιο πρέπει να είναι αυτό;… Η θεωρία αναγνωρίζει σ’ αυτό το ζήτημα ότι το καθήκον μιας Κυβέρνησης να εξασφαλίζει την εύρυθμη λειτουργία των βασικών δημόσιων υπηρεσιών υπερτερεί έναντι της πληρωμής των χρεών της. Από κανένα Κράτος δεν απαιτείται να εκπληρώσει, μερικά ή συνολικά, τις χρηματικές του υποχρεώσεις αν αυτό θέτει σε κίνδυνο τη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών του και έχει σαν αποτέλεσμα την αποδιοργάνωση της διοίκησης της χώρας. Στην περίπτωση όπου η πληρωμή του χρέους του θέτει σε κίνδυνο την οικονομική ζωή ή τη διοίκηση, η Κυβέρνηση είναι, κατά τους συγγραφείς, υποχρεωμένη να διακόψει, ή ακόμη και να μειώσει την εξυπηρέτηση του χρέους» (στο ίδιο).

Το Διεθνές Δικαστήριο αποδέχτηκε το σκεπτικό της ελληνικής φασιστικής κυβέρνησης, δικαίωσε την Ελλάδα και φιλοτέχνησε ένα ουσιώδες νομικό προηγούμενο που χρησιμοποίησαν πολλές χώρες ανάμεσα σε αυτές και η Αργεντινή του αειμνήστου προέδρου Νέστορ Κίχνερ, ο οποίος το 2003 επέλεξε, έναντι της εξαθλίωσης του λαού που επέβαλλαν τα προγράμματα του ΔΝΤ, να διαγράψει μονομερώς το μεγαλύτερο μέρος του δημόσιου χρέους.
Αυτό, που τόλμησε και επέτυχε η φασιστική Ελλάδα του Μεταξά το 1938, αρνείται ακόμη και να το σκεφθεί η δημοκρατική Ελλάδα του ΓΑΠ (και της ουσιαστικά απάτριδος ελληνικής ελίτ), ο οποίος διακήρυξε την, εξ αρχής, άρνησή του να προβεί σε αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, για να προστατεύσει τους … δανειστές της χώρας και όχι τον ελληνικό πληθυσμό, λέγοντας στην γερμανική εφημερίδα “die Zeit” ότι :

“Εάν σκοπεύαμε να κάνουμε κάτι τέτοιο, δηλαδή να προβούμε σε αναδιάρθρωση του χρέους, θα ήταν πιο έξυπνο να το κάνουμε όταν άρχισε η κρίση. Ακριβώς αυτό είναι που θέλουμε να αποτρέψουμε. Θέλουμε να είμαστε απόλυτα αξιόπιστοι έναντι των πιστωτών μας”.

Και για να είναι “απόλυτα αξιόπιστος έναντι των πιστωτών” ο ΓΑΠ εγκατέλειψε κάθε ίχνος διαπραγμάτευσης με τους Ευρωπαίους “εταίρους” και την τρόϊκα, παραδίδοντας την χώρα στις διεστραμμένες ορέξεις των δανειστών της και οδηγώντας την στο απόλυτο κοινωνικό αδιέξοδο και στην καταστροφή…
peykwnas

οι δωδεκα θεοι ....ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ........

Οι δώδεκα Θεοί του Ολύμπου είναι οι κύριοι θεοί της Ελληνικής μυθολογίας που κατοικούσαν στην κορυφή του Ολύμπου. Οι Ολύμπιοι θεοί κέρδισαν την εξουσία νικώντας τους Τιτάνες στην Τιτανομαχία. Στην πραγματικότητα οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν κάποιο συγκεκριμένο δωδεκάθεο, αλλά υπήρχαν μεγάλοι και μικρότεροι θεοί και άλλοι που λατρεύονταν τοπικά π.χ. ο Δίας, ο Ποσειδώνας και ο Άδης ήταν οι μεγαλύτεροι θεοί, ενώ ο Διόνυσος ήταν μικρότερος θεός. Το δωδεκάθεο είναι έννοια που σχηματίστηκε από δυτικούς λόγιους τον 16ο-17ο αιώνα και έχει εμφανιστεί με διάφορες συνθέσεις ανάμεσα σε 14 θεούς.
Οι θεότητες που, κατά παράδοση, αποτελούσαν το δωδεκάθεο είναι:

Ζευς ή Δίας		Ο πατέρας των Θεών και ο σπουδαιότερος από αυτούς. Θεός των καιρικών φαινομένων, προστάτης των ξένων, της οικογένειας και της γονιμότητας. Λατρευόταν ως ο σοφός θεός που καθόριζε τις τύχες των ανθρώπων και ρύθμιζε την ηθική τάξη του κόσμου.
Ήρα		Αδελφή και σύζυγος του Δία. Ήταν προστάτιδα του γάμου και της συζυγικής πίστης.
Ποσειδώνας		Θεός της θάλασσας, των ποταμών, των πηγών των πόσιμων νερών και γενικά του υγρού στοιχείου.
Δήμητρα		Θεά της γης, της γεωργίας , της χλωρίδας, της τροφής, του γάμου και προστάτιδα των γεωργών.
Εστία		Η Εστία ήταν η μεγαλύτερη κόρη και το πρώτο παιδί του Κρόνου και της Ρέας, γι' αυτό και τέθηκε επικεφαλής όλων των μεγάλων Θεοτήτων. Προστάτιδα της οικογενειακής ευτυχίας, είχε ως ιερό της το κέντρο του σπιτιού και δεν της προσφερόταν μόνο η πρώτη, αλλά και η τελευταία θυσία σε κάθε γιορταστική σύναξη του ανθρώπου. Η Εστία, η Αθηνά και η Άρτεμη, ήταν οι μόνες Θεές που πάνω τους δεν είχε δύναμη η Αφροδίτη (που είχε υποτάξει το σύνολο Θεών και ανθρώπων).
Αφροδίτη		Θεά της ομορφιάς και του έρωτα.
Απόλλων		Θεός της μαντικής τέχνης, της μουσικής και του χορού, της ηθικής τάξης και της λογικής. Ήταν ακόμα θεραπευτής θεός.
Άρης		Θεός της μάχης και του πολέμου
Άρτεμις		Θεά της άγριας φύσης, του κυνηγιού, των ζώων και της γονιμότητας.
Αθηνά		Θεά της Σοφίας, των τεχνών και του σώφρονος πολέμου
Ήφαιστος		Θεός της φωτιάς, των ηφαιστείων, της μεταλλουργίας και προστάτης των τεχνιτών. Ήταν ακόμα ο κατασκευαστής των όπλων των θεών.
Ερμής		Ήταν ο αγγελιαφόρος των θεών, κήρυκας και ψυχοπομπός, προστάτης του εμπορίου, των ταξιδιωτών αλλά και των ληστών.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ: ΕΝΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ VIDEO..

Είναι ενας απο τους λιγους πολιτικους που πολέμησε για το σκάνδαλο των υποβρυχίων από το 1998, για το σκάνδαλο της Siemens, των CDS, της λίστας Λαγκάρντ. Δέχτηκε αγωγές εκατομμυρίων, συκοφαντικές δυσφημίσεις, σύρθηκε στα δικαστήρια, κυνηγήθηκε όσο κανείς άλλος από το σύστημα (πολιτικούς - δημοσιογράφους, εκδοτικούς οίκους- κερδοσκόπους). Δικαιώθηκε και επιβεβαιώθηκε σε όλα. Ελπιζω να συνεχισει με το ιδιο παθος και στην πορεια να μην ριξει κι αυτος <νερο> στο κρασι του οπως κανουν ολοι τους ........

Όταν η ιδιοτέλεια σε σπρώχνει να ξεχνάς ακόμη και τα πιο προφανή…

του Δημήτρη Καζάκη

Το να κάνεις προτάσεις για την κρίση και μάλιστα της ευρωζώνης, προϋποθέτει ότι, αφενός, γνωρίζεις ποιο είναι το πρόβλημα και, αφετέρου, είσαι σοβαρός σ’ αυτά που προτείνεις. Το κατά πόσο είναι ορθά αυτά ή όχι, κρίνεται εκ των υστέρων. Τα λέμε αυτά γιατί οι περίφημες 4 προτάσεις των Βαρουφάκη, Γκάλμπρεϊθ και Χόλαντ στερούνται και σοβαρότητας και γνώσης του προβλήματος. Μάλιστα, ως προς τον χαρακτήρα τους, είναι τόσο προκλητικά υπέρ της κερδοσκοπίας στις διεθνείς αγορές χρέους και νομίσματος, που λες και τους έβαλαν να τις κάνουν οι πιο αδίστακτοι κερδοσκόποι σαν τον Σόρος.

Καταρχάς, οι επιφανείς αυτοί οικονομολόγοι δεν έχουν ιδέα σε τι πράγμα αναφέρονται. Για τους κυρίους αυτούς η κρίση της ευρωζώνης δεν υπάρχει. Ναι, καλά ακούσατε δεν υπάρχει. Απαρτίζεται από τέσσερεις διαπλεγμένες, άλλες, διακριτές κρίσεις, οι οποίες εκδηλώθηκαν κατά λάθος, ή εξεπίτηδες, δεν έχει καμιά σημασία. Αυτές είναι μια «τραπεζική κρίση», μια «κρίση χρέους», μια «κρίση επενδύσεων» και μια «κοινωνική κρίση». Καμιά από αυτές – ως δια μαγείας – δεν έχει σχέση με το ευρώ. Και καμιά από αυτές – πάλι ως δια μαγείας – δεν είναι συστημική, δηλαδή δεν αφορά στον τρόπο λειτουργίας του παγκόσμιου συστήματος των αγορών. Είναι κάτι που απλά συνέβη.

Εδώ που τα λέμε καμιά τους δεν έχει σχέση με τίποτε απ’ ότι έχει συμβεί τις τελευταίες δυο.... δεκαετίες στις παγκόσμιες αγορές κεφαλαίου. Τουλάχιστον έτσι μας παρουσιάζουν τα πράγματα οι επιφανείς οικονομολόγοι. Ούτε με την υπερδιόγκωση και τον υδροκεφαλισμό των αγορών κεφαλαίου, που έχει σαν αποτέλεσμα τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία να ανέρχονται στα 206 τρις δολ. το 2007, ήτοι στο 355% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Ούτε με το γεγονός ότι αυτή η ιστορικά πρωτοφανής συγκέντρωση χρηματοπιστωτικών περιουσιακών στοιχείων γέννησε διεθνείς τράπεζες τέρατα που ξεπερνούν σε μέγεθος ακόμη και τα μεγαλύτερα κράτη της υφηλίου. Και προκειμένου να αναχρηματοδοτούνται αυτές οι τερατογεννέσεις δημιουργήθηκε μια πρωτοφανής αγορά παραγώγων ονομαστικής αξίας 596 τρις δολαρίων τον Δεκέμβριο του 2007, η οποία τον Δεκέμβριο του 2012 έφτασε τα 632 τρις δολάρια, αλλά και μια διεθνής αγορά συναλλάγματος με ημερήσιο τζίρο το 2007 της τάξης των 3,3 τρις δολαρίων και το 2010 της τάξης των 4,0 τρις δολαρίων.

Αυτή η τερατογέννεση έκανε ακόμη και τον Λορέντζο Μπίνι Σμάγκι, παλιό μέλος της διοικούσας της ΕΚΤ, να αναρωτηθεί στις 15/4/2010: «Μήπως ο χρηματοπιστωτικός τομέας έχει μεγαλώσει υπερβολικά;» Η απάντηση ήταν ναι. Κι αυτή η τερατογέννεση δεν βρήκε πουθενά αλλού πιο γόνιμο έδαφος από την ευρωζώνη όπου το κοινό νόμισμα σχεδιάστηκε γι’ αυτόν ακριβώς τον σκοπό, δηλαδή να δώσει την δυνατότητα στις ευρωπαϊκές τράπεζες να ελέγξουν απόλυτα – όσο πουθενά αλλού στον πλανήτη – τη νομισματική και πιστωτική κυκλοφορία όλων των κρατών μελών,  των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων της ευρωζώνης. Έτσι η ίδια η ύπαρξη του ευρώ εξαρτήθηκε από την γιγάντωση του χρηματοπιστωτικού τομέα της ευρωζώνης, αλλά και από την δυνατότητά του να παίζει έναν διεθνή ρόλο αντίστοιχο με εκείνον του δολαρίου στις παγκόσμιες αγορές κεφαλαίου και συναλλαγών.

ΠΛΗΡΩΝΕ ΚΑΙ ΜΗ ΕΡΕΥΝΑ

Το γιατί έγιναν όλα αυτά, μην το ψάχνετε. Ούτε οι επιφανείς οικονομολόγοι το ψάχνουν, δεν τους απασχολεί. Ούτε εμείς θα κάτσουμε να εξηγήσουμε ότι όλα αυτά είναι ιστορικά προϊόντα μιας πρωτοφανούς υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου σε παγκόσμιο επίπεδο.

Όχι μόνο γιατί οι επιφανείς οικονομολόγοι δεν γνωρίζουν ούτε καν τι σημαίνει «συσσώρευση του κεφαλαίου», αλλά γιατί δεν είναι ανάγκη να αντιλαμβάνεται κανείς σε βάθος τις αιτίες ενός φαινομένου, για να διαπιστώσει κάτι τόσο προφανές όπως τον τρομακτικό υδροκεφαλισμό των χρηματαγορών και των τραπεζών που κυριολεκτικά πνίγει τη σημερινή οικονομία και κοινωνία. Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις την γεωλογική σύσταση ενός τεράστιου βράχου, ή τι έγινε και έπεσε, για να διαπιστώσεις ότι έχει κυλίσει και σου έχει ισοπεδώσει το σπίτι. Αρκεί το προφανές.

Οι επιφανείς οικονομολόγοι όμως ούτε καν το προφανές δεν διαπιστώνουν. Το γεγονός δηλαδή ότι οι τερατογενέσεις αυτές αντιστοιχούν σε τρομακτική συγκέντρωση οικονομικής δύναμης και πολιτικής ισχύος, ούτε που τους περνά από το μυαλό. Όπως και το γεγονός ότι η ίδια η λογική αυτής της συγκέντρωσης δεν τους επιτρέπει να σταματήσουν μπροστά σε τίποτε, μπροστά σε κανένα έγκλημα, σε καμιά απάτη, σε κανενός είδους κοινωνική, ή άλλη ευαισθησία προκειμένου να εξασφαλίσουν την παραπέρα επέκτασή τους σε βάρος της πραγματικής οικονομίας και της ζωντανής εργασίας, επίσης δεν τους απασχολεί. Αυτή είναι η χαρά του να είσαι διαπρεπής ακαδημαϊκός οικονομολόγος. Μπορείς να αγνοείς με τον πιο προκλητικό τρόπο τα πιο προφανή κι έπειτα να έχεις το θράσος να καταθέτεις προτάσεις που θα πρέπει οι υπόλοιποι να πάρουν στα σοβαρά. 

Ποια ήταν η κυρίαρχη τάση στην αντιμετώπιση της κρίσης σε ΗΠΑ και Ευρώπη μετά το κραχ του 2008; Το σύνολο των πόρων της πραγματικής οικονομίας, είτε με την μορφή χρήματος, είτε με την μορφή εισοδημάτων και εργασίας, τέθηκαν στη διάθεση των κεφαλαιαγορών προκειμένου να συνεχίσουν να μεγεθύνονται με ακόμη πιο εκτρωματικό τρόπο. Και μαζί μ’ αυτές οι τραπεζικοί κολοσσοί. Τα κράτη και οι διεθνείς μηχανισμοί ταυτίστηκαν όσο ποτέ άλλοτε με αυτές τις τερατογενέσεις της χρηματαγοράς και λειτούργησαν ως μεσίτες, ως μηχανισμοί βίαιης αναδιανομής σε βάρος της κοινωνίας και της πραγματικής οικονομίας προκαλώντας μια «ανθρωπιστική κρίση» πρωτοφανών διαστάσεων ακόμη και στην καρδιά του πάλαι ποτέ ανεπτυγμένου κόσμου.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΡΑΤΟΓΕΝΕΣΗ

Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Ας δούμε τι συνέβη με τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία, που περιλαμβάνουν την αξία κεφαλαιοποίησης των χρηματιστηρίων, τα κρατικά και επιχειρηματικά ομόλογα, καθώς και τα δάνεια. Το 1980 αυτά τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία ανέρχονταν γύρω στα 12 τρις δολάρια ήτοι το 120% του παγκόσμιου ΑΕΠ σε τρέχουσες τιμές. Μέσα σε μια δεκαετία, δηλαδή έως το 1990, τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία ανήλθαν στα 56 τρις δολάρια, ήτοι στο 263% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Η μέση ετήσια άνοδος αυτών των περιουσιακών στοιχείων τη δεκαετία 1980-90 ήταν 16,7%. Η εκτίναξη αυτή ήταν προϊόν της βαθύτερης έως τότε μεταπολεμικής ύφεσης, που συνοδεύτηκε από τη γενικευμένη «κοινωνική ρεβάνς» του Θατσερισμού και του Ρηγκανισμού παγκόσμια, καθώς και το άνοιγμα του «υπαρκτού σοσιαλισμού» στις δυνάμεις της παγκόσμιας αγοράς.

Ως το 2000 τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία είχαν ανέλθει στα 119 τρις δολάρια, ήτοι στο 310% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Στη δεκαετία 1990-2000 η μέση ετήσια άνοδός τους ήταν 7,8% και συνοδεύτηκε με την ανατροφοδότηση του χρέους των εξαρτημένων χωρών και κυρίως του λεγόμενου «τρίτου κόσμου», που συνοδεύτηκε με την επιβολή άγριων πολιτικών ιδιωτικοποίησης και ανοίγματος των αγορών παντού, την ολοκληρωτική και δόλια κατάρρευση των χωρών του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού, ώστε να χρησιμοποιηθούν από τις διεθνείς αγορές κεφαλαίου ως σύγχρονο Ελντοράντο για τους πιο αδίστακτους τραπεζίτες και επενδυτές. Την δεκαετία αυτή είχαμε ένα κύμα χρεοκοπιών στη Λατινική Αμερική, στην Ασία, στην Ανατολική Ευρώπη με πρώτη και κύρια την Ρωσία, που αντί να τιθασεύσουν την διόγκωση των αγορών κεφαλαίου πυροδότησαν ένα νέο τσουνάμι δανεισμού και χρηματοπιστωτικής επέκτασης διεθνώς.

Το 2007 τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία έφτασαν στο υψηλότερο σημείο τους πριν το κραχ του φθινοπώρου του 2008. Το 2000-2007 η μέση ετήσια αύξηση των παγκόσμιων χρηματοπιστωτικών περιουσιακών στοιχείων ανερχόταν σε 8,1%. Η εκτίναξη αυτή πυροδοτήθηκε από το άνοιγμα όλων των κρουνών χρήματος που ακολούθησε το κραχ του 2001 και την κήρυξη του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», μαζί με την τρομακτική πιστωτική επέκταση που ακολούθησε την εισαγωγή του ευρώ όχι μόνο στην ευρωζώνη, αλλά και διεθνώς.

Το κραχ του 2008 εξανέμισε 28 τρις δολάρια από τις κεφαλαιοποιήσεις των χρηματιστηρίων έως το τέλος του έτους, δημιουργώντας ένα τεράστιο πρόβλημα επενδύσεων κυρίως στις πολύ μεγάλες επιχειρήσεις που δεν έχει ακόμη ξεπεραστεί. Οι υπόλοιπες κατηγορίες χρηματοπιστωτικών περιουσιακών στοιχείων γνώρισαν αύξηση κατά 11 τρις δολάρια μέσα στην ίδια χρονιά. Έτσι το σύνολο των κρατικών ομολόγων αυξήθηκαν κατά 3 τρις δολάρια, προκειμένου τα κράτη να φορτωθούν ζημιές των τραπεζών και της αγοράς. Τα ομόλογα χρηματοδότησης του χρηματοπιστωτικού τομέα αυξήθηκαν κατά 3 τρις δολάρια, για να αναπληρώσουν μέρος της χασούρας του χρηματιστηρίου. Τα τιτλοποιημένα δάνεια αυξήθηκαν διεθνώς κατά 1 τρις δολάρια, ενώ τα μη τιτλοποιημένα κατά 4 τρις δολάρια. 

Το 2008 τελικά, λόγω του κραχ, τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία υπέστησαν μια καθίζηση της τάξης του -8,3% και έπεσαν στα 189 τρις δολάρια, ήτοι στο 307% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Προκειμένου να μην συνεχιστεί αυτή η πτώση δαπανήθηκαν δεκάδες τρις δολάρια από τα κράτη και τους διεθνείς οργανισμούς, που αντλήθηκαν από την πραγματική οικονομία, τα εισοδήματα των εργαζομένων και την παραγωγή. Το αποτέλεσμα ήταν το 2009 να επανέλθουν τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία στα 206 τρις δολάρια, ήτοι στο 339% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Το 2010 ανέβηκαν στα 219 τρις δολάρια, ήτοι στο 335% του παγκόσμιου ΑΕΠ, ενώ το 2011 υπέστησαν μια ελαφρά μείωση πέφτοντας στα 218 τρις δολάρια, ήτοι στο 312% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Το 2012 όμως ξεπέρασαν τα 225 τρις δολάρια, ήτοι το 312% του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Η μεγάλη αγωνία ολόκληρου του συστήματος, από τα επιτελεία της ευρωζώνης, έως τα επιτελεία της Ουάσινγκτον έγκειται στο γεγονός ότι, παρά την τρομακτική υποτίμηση της πραγματικής οικονομίας και των εργαζομένων υπέρ των χρηματαγορών και των τραπεζικών κολοσσών, τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία δεν μπόρεσαν να επανέλθουν στους ρυθμούς ανόδου προ του 2007. Έτσι από το 2008 έως το 2012 η μέση ετήσια αύξησή τους ήταν της τάξης του 4,7%.

ΠΟΙΟΣ ΣΥΝΤΗΡΕΙ ΤΟ ΥΔΡΟΚΕΦΑΛΟ ΤΕΡΑΣ;

Γιατί όμως η επέκταση αυτού του υδροκέφαλου τέρατος είναι τόσο ζωτικής σημασίας για το κυρίαρχο σύστημα;

Πρώτο, γιατί από την επέκτασή του εξαρτώνται οι μεγαλύτερες περιουσίες του πλανήτη. Οι μεγάλες περιουσίες αποτελούνται κατά κύριο λόγο από χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία, δηλαδή από άυλα περιουσιακά στοιχεία που αντλούν αξία από μια συμβατική ή χρεωστική απαίτηση. Όπως π.χ. είναι οι τραπεζικές καταθέσεις, τα ομόλογα και οι μετοχές. Η εκρηκτική άνοδος των χρηματαγορών έδωσαν την δυνατότητα στις μεγαλύτερες περιουσίες του πλανήτη να μετατοπιστούν σε περισσότερο ρευστά περιουσιακά στοιχεία, από την γη, τα ακίνητα και άλλες μορφές ενσώματων πάγιων στοιχείων. Κι επομένως η διατήρηση, αλλά και η αύξηση αυτών των περιουσιών εξαρτάται από την δυναμική των χρηματαγορών. Όσο περισσότεροι άυλοι τίτλοι και χρεωστικές απαιτήσεις συσσωρεύονται στις ήδη εκρηκτικά διογκωμένες αγορές χρήματος και πίστης, τόσο καλύτερα για τις μεγαλύτερες περιουσίες του πλανήτη.

Πόσες είναι αυτές; Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση με τίτλο World Wealth Report από την Cap Gemini και την RBC Wealth Management, ο αριθμός για το 2012 των πιο πλούσιων ανθρώπων του πλανήτη με πάνω από 1 εκατομμύριο δολάρια προσωπική περιουσία ανήλθε στα 12 εκατομμύρια άτομα, δηλαδή μόλις το 0,017% του παγκόσμιου πληθυσμού. Η συνολική αξία του πλούτου που κατέχουν αυτά τα άτομα ανερχόταν την ίδια χρονιά στα 46,2 τρις δολάρια. Αν σκεφτεί κανείς ότι το 2012 το παγκόσμιο ΑΕΠ, σύμφωνα με το ΔΝΤ, ήταν 71,7 τρις δολάρια, τότε οι περιουσίες των πιο πλούσιων ανθρώπων της ίδιας χρονιάς αντιστοιχούσαν στο 64,4% του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Ποια είναι η σύνθεση αυτών των περιουσιών; Σύμφωνα με την έκθεση, το πρώτο τρίμηνο του 2013 οι περιουσίες των πιο πλούσιων ανθρώπων του πλανήτη αποτελούνταν κατά 28,2% μετρητά και καταθέσεις, 26,1% μετοχές, 20,0% γη και ακίνητα, 15,7 επενδύσεις σταθερού εισοδήματος (κυρίως ομόλογα κρατικά και επιχειρήσεων) και 10,1% από εναλλακτικές επενδύσεις (δομημένα προϊόντα, hedge funds, παράγωγα, FOREX, εμπορεύματα, ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια). Το 2007 οι περιουσίες των πιο πλούσιων ανθρώπων του πλανήτη ανέρχονταν συνολικά σε αξία στα 40,7 τρις δολάρια, εκ των οποίων το 33% ήταν μετοχές, το 27% επενδύσεις σταθερού εισοδήματος, το 17% μετρητά και καταθέσεις, το 14% σε γη και ακίνητα, ενώ το 9% σε εναλλακτικές επενδύσεις.  

Το 2007 εκτιμούσε η τότε έκθεση ότι, με βάση τους ρυθμούς επέκτασης της διεθνούς χρηματαγοράς, οι περιουσίες των πιο πλούσιων ανθρώπων του πλανήτη θα έφταναν αισίως το 2012 στα 59,1 τρις δολάρια συνολική αξία. Το κραχ του 2008 τίναξε στον αέρα την πρόβλεψη εκείνη και σήμερα εκτιμάται ότι αν επιτευχθεί μια μέση ετήσια αύξηση της τάξης του 6,5% οι περιουσίες αυτές θα φτάσουν σε συνολική αξία το 2015 στα 55,8 τρις δολάρια. Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο δεν εξαρτάται τόσο από την επέκταση της πραγματικής οικονομίας, ούτε του ΑΕΠ. Ούτε καν από την παραδοσιακή κερδοφορία των επιχειρήσεων. Εξαρτάται πρωτίστως από τον ρυθμό επέκτασης της χρηματαγοράς, από τον ρυθμό αύξησης των παγκόσμιων χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων. Και κυρίως από την παραπέρα διόγκωση των χρεωστικών απαιτήσεων σε βάρος κρατών, επιχειρήσεων και νοικοκυριών. Συνεπώς από την ακόμη μεγαλύτερη διόγκωση των επενδυτικών κεφαλαίων και των μεγάλων διεθνών τραπεζών.

Η ΚΑΤΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΕΘΝΗ ΑΡΠΑΚΤΙΚΑ

Δεύτερο, από τον υδροκεφαλισμό των διεθνών χρηματαγορών εξαρτάται και η διασυνοριακή κίνηση κεφαλαίου, η οποία περιλαμβάνει τον δανεισμό, τις άμεσες ξένες επενδύσεις και τις αγορές μετοχών και ομολόγων άλλων χωρών. Η διασυνοριακή κίνηση κεφαλαίου αποτελεί την βασική κινητήρια δύναμη της παγκοσμιοποίησης και του ανοίγματος των οικονομιών παγκόσμια στις δυνάμεις της διεθνούς αγοράς. Από 0,5 τρις δολάρια το 1980, ήτοι το 4% του παγκόσμιου ΑΕΠ, έφτασε έως το 2000 στα 4,9 τρις δολάρια, ήτοι στο 13% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Το 2007 κορυφώθηκε στα 11,8 τρις δολάρια, ήτοι στο 20% του παγκόσμιου ΑΕΠ, για να πέσει την επόμενη χρονιά στα 2,2 τρις δολάρια και το 2009 στα 1,7 τρις δολάρια. Το 2010 ανάκαμψε στα 6,1 τρις δολάρια για να πέσει στα επόμενα δυο χρόνια στα 5,3 τρις δολάρια το 2011, δηλαδή στο 8% του παγκόσμιου ΑΕΠ και στα 4,6 τρις δολάρια το 2012, ήτοι στο 6% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Συνολική πτώση από την εποχή της κορύφωσης το 2007 της τάξης άνω του 60%.

Η δημιουργία της νομισματικής ένωσης και του κοινού νομίσματος διευκόλυνε όσο δεν έπαιρνε το άνοιγμα των οικονομιών στην χρηματιστική παγκοσμιοποίηση. Κύριος μοχλός τα διασυνοριακά δάνεια που στην ευρωζώνη αυξήθηκαν κατά 19% την περίοδο 2000-07. Ποσοστό ρεκόρ παγκόσμια. Μεγάλος κερδισμένος το ευρωπαϊκό τραπεζικό καρτέλ με επικεφαλής την ΕΚΤ, το οποίο επεκτάθηκε με πρωτοφανείς ρυθμούς τόσο εντός της ευρωζώνης, όσο και εκτός, διαμέσου κυρίως του διατραπεζικού δανεισμού, τον απευθείας δανεισμό σε ξένους δανειολήπτες και της αγοράς ξένων ομολόγων και μετοχών. Η συνολική αξία των διασυνοριακών απαιτήσεων σε εκκρεμότητα των ευρωπαϊκών τραπεζών ανήλθε από 8,1 τρις δολάρια το 2000 σε 20,7 τρις δολάρια το 2007.

Αν σκεφτεί κανείς ότι το ΑΕΠ ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2007 ανερχόταν σε 15,7 τρις δολάρια από 10,6 τρις δολάρια το 2000, αντιλαμβάνεται κανείς τις διαστάσεις επέκτασης του ευρωπαϊκού τραπεζικού καρτέλ. Έως το 2007 οι Ευρωπαϊκές τράπεζες κατείχαν το 74% του συνόλου όλων των διασυνοριακών τραπεζικών απαιτήσεων που προέρχονταν από τις ανεπτυγμένες οικονομίες. Το τσουνάμι αυτό τραπεζικής επέκτασης διευκόλυνε την επέκταση των μεγάλων ευρωπαϊκών επιχειρηματικών ομίλων και επενδυτών. Οι ετήσιες άμεσες ξένες επενδύσεις από Ευρωπαίους επενδυτές αυξήθηκαν από 1,1 τρις δολάρια το 2000 στα 1,6 τρις δολάρια το 2007, ενώ οι διασυνοριακές επενδύσεις χαρτοφυλακίου (ομόλογα και μετοχές) αυξήθηκαν από 1,2 σε 1,4 τρις δολάρια την ίδια περίοδο. Το 60% αυτών των επενδύσεων ήταν ενδοευρωπαϊκές.

ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ Η ΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΛΕΟΝΤΟΣ

Η Γερμανία απέσπασε την μερίδα του λέοντος. Χάρις κυρίως στην ευρωζώνη μετατράπηκε σε μια από τις κυρίαρχες οικονομίες στην εξαγωγή κεφαλαίου στην Ευρώπη και παγκόσμια. Από 3,3% του ΑΕΠ της που ήταν το 2000 η καθαρή διεθνής επενδυτική θέση της Γερμανίας, εκτινάχθηκε στο 26,5% το 2007 για να φτάσει το 2012 στο 40,4%. Δηλαδή το 2012 η Γερμανία εξήγαγε σε καθαρή βάση (δηλαδή μείον το κεφάλαιο που εισήχθη στην Γερμανία) κεφάλαιο αξίας κοντά στο 1,1 τρις ευρώ. Περί τα 100 δις λιγότερο απ’ όσο εισήγαγε καθαρά το σύνολο των χωρών της ευρωζώνης την ίδια χρονιά.

Το 2001 η Γερμανία αντιπροσώπευε λιγότερο από το 2,4% του συνολικού εξαγόμενου κεφαλαίου παγκόσμια. Την επόμενη ακριβώς χρονιά η Γερμανία ανεβαίνει ορμητικά στο 9,2% του συνολικού εξαγόμενου κεφαλαίου παγκόσμια και κατακτά την 2η θέση ανάμεσα στις χώρες καθαρής εξαγωγής κεφαλαίου με πρώτη την Ιαπωνία (20,9%). Το 2007 η Γερμανία κατείχε το 14,5% της παγκόσμιας εξαγωγής κεφαλαίου με πρώτη αυτή την φορά την Κίνα (21,3%) και τρίτη την Ιαπωνία (12,1%). Το 2012 η Γερμανία κατείχε το 14,8% της παγκόσμιας εξαγωγής κεφαλαίου και ήταν πρώτη ανάμεσα στις χώρες που εξήγαν κεφάλαιο στην παγκόσμια οικονομία με δεύτερη την Κίνα (13,3%).    

Ο αγώνας της Γερμανίας είναι να κρατήσει πάση θυσία αυτή την δεσπόζουσα θέση στην εξαγωγή κεφαλαίου παγκόσμια. Ωστόσο, η εξαγωγική δυναμική της Γερμανίας εξαρτάται πρώτα και κύρια από το όλο και μεγαλύτερο άνοιγμα των υπολοίπων χωρών της ευρωζώνης ως οικονομίες καθαρής υποδοχής κεφαλαίου. Έστω κι αν χρειαστεί να τους επιβληθεί με την πιο απροκάλυπτη βία, καθώς η διασυνοριακή επέκταση του τραπεζικού καρτέλ που το εξασφάλιζε μέχρι πριν 2-3 χρόνια έχει υποστεί καθίζηση. Από το τέλος του 2007 οι ευρωπαϊκές τράπεζες έχουν μειώσει τον διασυνοριακό δανεισμό και τις άλλες απαιτήσεις τους κατά 3,7 τρις δολάρια, εκ των οποίων τα 2,8 τρις δολάρια προέρχονται από ενδοευρωπαϊκές απαιτήσεις. Το 50% περίπου αυτής της μείωσης προέρχεται από τον διασυνοριακό διατραπεζικό δανεισμό. Το υπόλοιπο αποδίδεται σε πωλήσεις επιχειρηματικών και κρατικών ομολόγων, καθώς και μετοχών άλλων χωρών.

Προκειμένου να διασωθεί το τραπεζικό καρτέλ της ευρωζώνης οι κυβερνήσεις, η ΕΚΤ και τα επιτελεία του ευρώ έστησαν ολόκληρο μηχανισμό με στόχο να αντισταθμίσουν την χασούρα των τραπεζών. Οι ενισχύσεις που εισέπραξε και εξακολουθεί να εισπράττει το τραπεζικό καρτέλ της ευρωζώνης, το βοήθησε να αντισταθμίσει την πτώση στις διασυνοριακές απαιτήσεις του με την αύξηση της πιστωτικής εκμετάλλευσης της εγχώριας αγοράς. Έτσι ο εγχώριος δανεισμός και οι αγορές εγχώριων ομολόγων στην ευρωζώνη αυξήθηκαν κατά 3,8 τρις δολάρια από τα τέλη του 2007. Το αποτέλεσμα ήταν σε 11 από τις 17 χώρες της ευρωζώνης τα ενεργητικά των τραπεζών να αυξηθούν αντί να συρρικνωθούν.

ΤΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

Αυτή είναι η πραγματικότητα της κρίσης στην ευρωζώνη και όχι η διαπλοκή των τεσσάρων κρίσεων που μας επικαλούνται οι επιφανείς οικονομολόγοι. Επομένως, το πρώτο και βασικό ερώτημα που προκύπτει αβίαστα είναι το εξής: Είναι βιώσιμο αυτό το «μοντέλο» χρηματοπιστωτικής επέκτασης με τους τραπεζικούς κολοσσούς από την σκοπιά της πραγματικής οικονομίας και της κοινωνίας; Ούτε κατά διάνοια. Γιατί λοιπόν θα πρέπει να συνεχιστεί αυτή η χρηματιστική επέκταση και μάλιστα με όρους νομισματικής ένωσης που μας έχει οδηγήσει στην κρίση που βιώνει με πρωτοφανή τρόπο κάθε λαϊκό νοικοκυριό; Γιατί θα πρέπει να ενισχυθούν οι τράπεζες με ρευστότητα και ανακεφαλαιοποιήσεις, αντί να τις αφήσουμε να χρεοκοπήσουν προκειμένου να «κουρευτεί» δραστικά η εκτρωματική διόγκωση της χρηματαγοράς που σαν ένα τεράστιο καρκίνωμα παρασιτεί πάνω στην πραγματική οικονομία;

Ο λόγος είναι απλός και δεν έχει καμιά σχέση ούτε με την κρίση, ούτε με την ανάκαμψη. Όπως κι αν την βλέπει κανείς. Η λογική που προτάσσει την ενίσχυση και τη διάσωση της χρηματαγοράς και των τερατογεννέσεών της έχει σαν αφετηρία την διασφάλιση των συμφερόντων των μεγάλων περιουσιών. Κι όντως. Αν αφεθούν οι διεθνείς τράπεζες και οι χρηματαγορές να πέσουν, να χρεοκοπήσουν, προκειμένου να ανοικοδομηθούν από την αρχή, από μηδενικής βάσης και μάλιστα με όρους εγχώριων αναγκών κάθε μιας εθνικής οικονομίας, τότε θα συντριβούν οι μεγάλες περιουσίες και θα καταρρεύσει η χρηματιστική αρχιτεκτονική της παγκοσμιοποίησης που εξασφαλίζει την εσαεί μεγέθυνσή τους. Βέβαια, σε μια τέτοια περίπτωση η ζωντανή εργασία και το προϊόν που παράγει θα απαλλαχθεί από το καθεστώς δουλοπαροικίας χρέους που της επιβάλλουν οι διεθνείς χρηματαγορές κι έτσι οι εργαζόμενοι θα μπορούν να διεκδικήσουν καλύτερους όρους ζωής και εργασίας, ενώ η οικονομία θα ανασάνει.

Τι έρχονται λοιπόν και προτείνουν οι επιφανείς οικονομολόγοι; «Ούτε μία, ούτε δύο αλλά τέσσερις νέες προτάσεις για την επίλυση της κρίσης στην Ευρωζώνη,» όπως μας πληροφορούν οι δημοσιογράφοι της πλάκας, ή της διατεταγμένης υπηρεσίας.

Η πρώτη πρόταση αναφέρει ότι «οι τράπεζες οι οποίες έχουν ανάγκη ανακεφαλαιοποίησης από το ESM να απευθύνονται απευθείας Ταμείο, αντί να υποχρεώνεται η κάθε κυβέρνηση να δανείζεται για λογαριασμό της τράπεζας.» Εδώ μένει κανείς άναυδος. Δεν ξέρουν οι επιφανείς οικονομολόγοι ότι ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας δανείζει με εγγύηση των κρατών της ευρωζώνης, δηλαδή με εγγύηση των ευρωπαίων φορολογουμένων; Δεν ξέρουν ότι κάθε δανεισμός από τον ESM συνοδεύεται αναγκαστικά με μνημόνιο εφαρμοζόμενης πολιτικής, είτε πρόκειται για δανεισμό ανακεφαλαιοποίησης τραπεζών, ή απευθείας κάποιου κράτους-μέλους; Δεν ξέρουν, ή το κάνουν γαργάρα;

Επίσης, επισημαίνουν οι επιφανείς οικονομολόγοι ότι οι κυβερνήσεις πρέπει να έχουν το δικαίωμα να παραιτούνται από την εποπτεία και την επίλυση των παθογενειών μιας προβληματικής τράπεζας, με αποτέλεσμα οι μετοχές να περάσουν στο ESM και την ΕΚΤ. Κι έτσι ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα μπορεί να ασκηθεί έλεγχος στις ατασθαλίες, τις απάτες και τις λοβιτούρες των τραπεζιτών. Εκτός κι αν πιστεύει κανείς ότι οι ομότιμοί τους στον ESM και την ΕΚΤ θα ασκήσουν πραγματικό έλεγχο. Με την κάλυψη των θεσμικών οργάνων της ευρωζώνης θα μπορέσει να συγκαλυφθεί η λεηλασία του δημόσιου και ιδιωτικού χρήματος από τις τράπεζες, αλλά και τις χρηματαγορές, για να μείνουν μόνο τα τραπεζικά χρέη και οι μαύρες τρύπες που θα πρέπει να εγγυηθούν τα κράτη μέλη της ευρωζώνης, δηλαδή οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι. Αυτό το νόημα έχει και η Τραπεζική Ένωση που μεθοδεύεται από την ευρωζώνη.

Οι πιο κερδισμένοι απ’ όλους θα είναι οι κερδοσκόποι ομολόγων και συναλλάγματος. Όπως ο Σόρος. Γιατί; Διότι πολύ απλά θα έχουν καταφέρει να κερδοσκοπήσουν με τον δανεισμό της ευρωζώνης υπό την εγγύηση όχι καθενός ξεχωριστά από τα κράτη μέλη, αλλά όλων των κρατών μελών μαζί. Το πιο τρελό τους όνειρο βγαίνει αληθινό. Είναι το καλύτερο δώρο που μπορεί να τους κάνει κανείς μετά το β(ευ)ρωομόλογο.

Η δεύτερη πρόταση αναφέρει ότι «η συνθήκη του Μάαστριχτ, επιτρέπει σε κάθε μέλος-κράτος της Ε.Ε. να εξυπηρετεί εθνικό χρέος μέχρι το 60% του Α.Ε.Π.. Από την αρχή της κρίσης το 2008, τα περισσότερα μέλη της Ευρωζώνης έχουν ξεπεράσει αυτό το όριο. Προτείνουμε να δώσει η ΕΚΤ στα κράτη-μέλη την ευκαιρία να μετατρέψουν το χρέος τους με την σύμβαση του Μάαστριχτ, ενώ τα εθνικά μερίδια από το χρέος που θα μετατραπεί, θα συνεχίσουν να εξυπηρετούνται από το κάθε κράτος μέλος». Η πρόταση αυτή όχι μόνο δεν μειώνει το χρέος του κράτους οφειλέτη, αλλά μετατρέπει την ΕΚΤ σε εγγυητή της πληρωμής του έναντι των δανειστών. Υπάρχει κάποια καλύτερη πρόταση για τους κερδοσκόπους που θέλουν να παίξουν παιχνίδια με τα υποτιμημένα κρατικά ομολόγα της ευρωζώνης; Και μάλιστα υπό την εγγύηση της ΕΚΤ.

Η τρίτη πρόταση κάνει λόγο για ένα νέο επενδυτικό πρόγραμμα με το οποίο θα καταπολεμηθεί δήθεν η ύφεση. «Η Ε.Ε. έχει ήδη μια στρατηγική ανάκαμψης και επαναφοράς στο Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα Ανάκαμψης για το 2020, το οποίο στην ουσία έχει «συρρικνωθεί» από την λιτότητα. Προτείνουμε να ξεκινήσει η Ε.Ε. ένα νέο επενδυτικό πρόγραμμα για να καταπολεμηθεί η ύφεση, να ενισχυθεί η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στον ιδιωτικό τομέα και να ολοκληρωθούν οι δεσμεύσεις της Συνθήκης της Ρώμης, για την αναβάθμιση του επίπεδου ζωής.»

Στην πραγματικότητα προτείνουν την επανεκκίνηση του Ευρωπαϊκού Προγράμματος Ανάκαμψης για το 2020, το οποίο σκόνταψε όχι στην λιτότητα, όπως λένε οι επιφανείς οικονομολόγοι, αλλά στην κατάρρευση της διασυνοριακής ροής κεφαλαίου εντός της ευρωζώνης και εκτός. Να μην ξεχνάμε ότι το συγκεκριμένο Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα στην ουσία του προωθείται με τα μνημόνια και το νέο Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης που έχει τεθεί ήδη σε ισχύ και στερεί ακόμη και την σύνταξη του προϋπολογισμού από τις αρμοδιότητες των κρατών μελών.

Η τέταρτη πρόταση αφορά τη δημιουργία ενός «εκτάκτου προγράμματος Κοινωνικής Αλληλεγγύης, το οποίο θα εγγυηθεί την πρόσβαση στη διατροφή και στις βασικές ενεργειακές ανάγκες όλων των Ευρωπαίων, μέσω της δημιουργίας μιας Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Τροφίμων, και θα ακολουθεί το μοντέλο του αντίστοιχου προγράμματος των ΗΠΑ και ένα Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα Ελάχιστης Ενέργειας. Αυτά τα προγράμματα θα χρηματοδοτηθούν από την Κομισιόν». Με άλλα λόγια η κρίση της κοινωνίας θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με προγράμματα φιλανθρωπίας και κουπόνια σίτισης. Και μάλιστα για τους αναξιοπαθούντες. Μάλιστα η πρότασή τους προβλέπει χρηματοδότηση από την κομισιόν, αλλά δεν κάνει λόγο ούτε καν για την αποκατάσταση των κρατικών συστημάτων κοινωνικής μέριμνας και πρόνοιας που σφαγιάζονται από την ευρωζώνη.

Βλέπετε οι μεγάλοι κερδοσκόποι διεθνώς έχουν ανακαλύψει ότι η φιλανθρωπία είναι μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες βιομηχανίες στον κόσμο. Ιδίως για τα επόμενα χρόνια, όπου η καταστροφή της κοινωνίας θα γενικευτεί προκειμένου να στηριχθούν οι τράπεζες και οι χρηματαγορές. Κι έτσι το μόνο που χρειάζονται είναι επιφανείς οικονομολόγους που, γεμάτοι ηθική αγανάκτηση, να προτείνουν χρηματοδοτούμενα προγράμματα φιλανθρωπίας προς εκμετάλλευση των ιδιωτικών κυκλωμάτων φιλανθρωπίας και φυσικά των γνωστών και μη εξαιρετέων ΜΚΟ, που συνήθως αποτελούν το alter ego των πιο μεγάλων και των πιο αδίστακτων κερδοσκόπων παγκοσμίως. Βλέπε πάλι Σόρος. 

Η πρόταση αυτή χαρακτηρίζει το ήθος, το επίπεδο και τον χαρακτήρα εκείνων που την προτείνουν. Λίγο ακόμη και θα κλείνουν τους αναξιοπαθούντες σε ευρωπαϊκά εργασιακά κάτεργα, όπως τα βρετανικά workhouses της εποχής του Ντίκενς, ή τα άσυλα για απόρους που λειτουργούν κατά χιλιάδες στις ΗΠΑ και φροντίζουν να διαχειρίζονται και να στιγματίζουν τα εκατομμύρια των δικαιούχων τους ως φύσει και θέσει απόβλητα της ζωής. Αλλά μην ανησυχείτε. Αυτή την φορά θα έχουν λευκούς τοίχους – όπως τα ψυχιατρεία – μεγάλες τηλεοράσεις και ιντερνέτ για να χαζεύουν οι έγκλειστοι ωφελούμενοι τους επιφανείς οικονομολόγους να εκφράζουν τον αποτροπιασμό τους για την πρωτοφανή κοινωνική κρίση. Αληθινά, άξιος ο μισθός τους!

Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 21/7/2013

ΣΥΜΠΤΩΣΕΙΣ ΣΥΜΠΤΩΣΕΙΣ ΣΥΜΠΤΩΣΕΙΣ ΣΥΜΠΤΩΣΕΙΣ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ΒΡΕ ΚΑΤΙ ΣΥΜΠΤΩΣΕΙΣ​! ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟΚΛΗΡΟ. ΙΣΩΣ ΕΤΣΙ ΕΞΗΓΕΙΤΑΙ Η ΣΠΟΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΗΦΙΣΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ. ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΖΕΙΣ , ΕΑΝ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ( ή μάλλον μηδαμινό ) ΠΟΣΟΣΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟ ....! ! !
ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΩΝ ΜΕΤΑΛΛΕΙΩΝ ΣΚΑΛΙΣΤΗΡΗ ΣΤΗΝ ΒΟΡΕΙΟ ΕΥΒΟΙΑ: Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΞΗΓΑΓΕ ΜΕΤΑΛΛΕΥΜΑΤΑ ΣΕ 150 ΧΩΡΕΣ ΑΝΑ TΟΝ ΚΟΣΜΟ.. Η ΕΥΒΟΙΑ (ΕΥ + ΒΙΟΣ = ΣΩΣΤΟΣ ΒΙΟΣ) ΕΙΝΑΙ ΓΕΜΑΤΗ ΜΕΤΑΛΛΕΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΒΩΞΙΤΗ (ΟΛΑ ΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΚΚΙΝΑ) ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΕΤΑΙ ΤΟ ΑΛΟΥΜΙΝΙΟ...ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΕΙΣΑΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΑΛΛΕΣ ΧΩΡΕΣ...
ΚΑΙ Η ΕΥΒΟΙΑ ΕΧΕΙ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΑΝΕΡΓΟΥΣ... Η ΟΜΑΔΑ ΚΑΤΡΑΚΗ (ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΟΥ ΜΕΤΣΟΒΙΟΥ), ΕΙΧΕ ΩΣ ΕΡΓΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΜΕΤΑΛΛΕΥΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΡΥΚΤΩΝ ΣΤΟΝ ΕΛΛΑΔΙΚΟ ΧΩΡΟ, ΕΙΔΙΚΩΝ ΜΕΤΑΛΛΕΥΜΑΤΩΝ, ΟΠΩΣ ΤΟ ΟΣΜΙΟ... 60.000 ΔΟΛΑΡΙΑ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑΡΙΟ...
ΤΟ ΚΟΙΤΑΣΜΑ ΞΕΚΙΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΙΜΙΑ (ΔΕΣ ΚΑΤΙ ΣΥΜΠΤΩΣΕΙΣ) ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΣΤΗ ...ΛΗΜΝΟ, Η ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΟΥ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ (ΔΗΛΑΔΗ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΠΟΥ ΤΗΝ ΔΙΟΙΚΟΥΝ) "ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΝ" ..... ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ" ΓΙΑ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ............ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΡΟΥΜΠΙΝΙΑ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΟ ΛΟΦΟ ΤΩΝ ΒΑΣΙΛΙΚΩΝ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ (ΤΗΝ ΗΘΕΛΑΝ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΓΙΑ ΠΑΡΚΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ...) ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΕΤΡΑΛΩΝΑ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ (ΑΥΤΑ ΤΑ ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΝΑΤΟ ΓΙΑ...ΑΠΟΘΗΚΕΣ.... ΝΤΙΚ ΤΣΕΙΝΙ ΠΕΣ ΑΛΕΥΡΙ ...) ΚΛΠ. ΚΛΠ.......... ΤΩΡΑ ΜΕΤΑ ΤΑ ΠΡΟΚΑΤΑΡΚΤΙΚΑ, ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ............ ΤΟ ΠΙΟ ΑΚΡΙΒΟ ΟΙΚΟΠΕΔΟ....Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ...
Τον Φεβρουάριο του 1998 έφτασε στην δημοσιότητα έρευνα που αφορούσε την μεγαλύτερη συγκέντρωση ραδονίου στον Ελληνικό χώρο και συγκεκριμένα στο χωριό Νεράιδα Θεσπρωτίας. Η μέτρηση ήταν 9550 Μπεκερέλ ανά τετραγωνικό μέτρο και με όριο επιφυλακής τα 150 ! Παρόμοιες υψηλές μετρήσεις είχαμε και στις περιοχές Σερρών, Θεσσαλονίκης, Μύκονου, Καβάλας, Ικαρίας, Λέσβου, Φθιώτιδα, Λουτράκι, Νιγρίτα, Σουρωτή (1), κλπ. Το ραδόνιο είναι φυσικό ραδιενεργό στοιχείο και για όσους γνωρίζουν, αποτελεί ένδειξη για την ύπαρξη στο υπέδαφος των άνω τουλάχιστον περιοχών ΟΥΡΑΝΙΟΥ.
Στο όρος Παγγαίο στην Καβάλα επίσης υπάρχει ήδη έντονο ενδιαφέρον από ξένο επενδυτή για την εξόρυξη των τεράστιων κοιτασμάτων χρυσού. Στην Ολυμπιάδα Χαλκιδικής ήδη έχει ξεκινήσει η εκμετάλλευση του εκεί υπεδάφους από την TVX Gold του George Soros, η οποία περιέχει αρκετό χρυσό, αλλά και ουράνιο !!!. Εμείς ερωτάμε.... ΠΟΙΟΣ ΤΟΥ ΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ;
Μία απόρρητη έκθεση που ήρθε στο φως με δημοσίευμα της εφημερίδας «Επενδυτής» στις
23/2/96, αναφέρει για τα αποτελέσματα των μετρήσεων του ΙΓΜΕ. Γύρω στο
ποσό των 100 τρισεκατομμυρίων δραχμών εκτιμάται η αξία των κοιτασμάτων
ουρανίου και άλλων σπανίων
μετάλλων για δορυφόρους και πυραύλους..
Το κείμενο της έρευνας υπογράφεται από επτά διακεκριμένους Έλληνες
επιστήμονες και κάνει
λόγο για κοίτασμα ουρανίου που περιέχει 300 εκατομμύρια τόνους με
συμπύκνωμα ουρανίου
16%, καθώς και σπάνια άλλα ορυκτά όπως ρουτίλιο, λουτέσιο και
λανθάνιο, που έχουνε
εξαιρετικά ειδικές χρήσεις στην κατασκευή πυραυλικών συστημάτων.
Αναφέρεται ΜΟΝΟΝ για την περιοχή του όρους Σύμβολο του νομού Καβάλας.
Αποτελεί ένα
από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα ουρανίου ΔΙΕΘΝΩΣ.
Η αξία του εμπλουτισμένου ουρανίου 235 στην διεθνή αγορά (το 1998)
ήταν 20.000 δολάρια
το γραμμάριο!.
Βάσει των παραπάνω, με κάθε επιφύλαξη και σύμφωνα με υπολογισμούς από
τα παραπάνω,
εμπεριέχονται 48 εκατ. Τόνοι ουρανίου προς 20δις δολάρια ο τόνος δηλ. συνολικά
$ 960.000.000.000.000.000 (τα μηδενικά είναι σωστά και είναι): 960
τετράκις εκατομμύρια δολ.!!!!
ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΛΛΗΝΑ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΟΥΝ $ 96.000.000.000 Διαβάστε το δυνατά (96
δισεκ. δολ.!!!!
ΤΕΛΙΚΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΠΙΟ... ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΦΤΩΧΟΙ ....
Να γιατί θέλουν λοιπόν τη Μακεδονία.....
ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΤΟ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ ΟΛΟΙ....
ΠΗΓΗ: G. PAP.

Στοματικό διάλυμα με δυόσμο!

Για περιποιημένα δόντια και ούλα, πρέπει να καταπολεμήσετε τα βακτήρια που αναπτύσσονται στη στοματική κοιλότητα. Αν όμως δε θέλετε (και καλά κάνετε) να χρησιμοποιείτε στοματικά διαλύματα αγνώστων συστατικών που κυκλοφορούν στην αγορά, σας προτείνουμε να φτιάξετε μόνη σας στο σπίτι με απλά και φυσικά υλικά ένα στοματικό διάλυμα με βάση τον δυόσμο για φρέσκια αναπνοή.
υγιή και
Υλικά που θα χρειαστείτε:
2 κουταλιές της σούπας μαϊντανό
2 κουταλιές της σούπας δυόσμο
1 φλιτζάνι νερό
1 κουταλιά της σούπας βότκα
Τρόπος παρασκευής και χρήσης:
Αναμείξτε όλα τα υλικά στο μπλέντερ για δύο λεπτά. Σουρώστε το υγρό και τοποθετήστε το σε ένα καθαρό γυάλινο μπουκαλάκι. Χρησιμοποιήστε το όπως τα στοματικά διαλύματα του εμπορίου, πρωί και βράδυ αφού πλύνετε τα δόντια σας, βάλτε 3 κουταλιές της σούπας σε ένα ποτήρι και με αυτή την ποσότητα κάντε στοματικές πλύσεις για περίπου 30 δευτερόλεπτα.΄