ΔΝΤ-Βρυξέλλες πιέζουν για συγκυβέρνηση ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ

Γιατί οι δηλώσεις Γλέζου δεν είναι τυχαίες – Επανάληψη του ίδιου έργου θέλουν οι δανειστές μας

Μνήμες του Νοεμβρίου του 2011 με τον εξαναγκασμό ΝΔ-ΠΑΣΟΚ σε συγκυβέρνηση και τον σχηματισμό της κυβέρνησης Παπαδήμου, θέλουν να ξυπνήσουν στους Έλληνες οι δανειστές μας.
Τα όσα ζήσαμε τότε, και τα οποία οδήγησαν στην πλήρη αναδιάταξη του ελληνικού πολιτικού συστήματος, επιχειρείται σήμερα από ΔΝΤ-Βρυξέλλες να τα ξαναζήσουμε.
Ο στόχος και αυτή την φορά ο ίδιος: στα κέντρα λήψης αποφάσεων του εξωτερικού υπάρχει γενικευμένος φόβος κατάρρευσης της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ υπό τον εφιάλτη τυχόν διαρροών που θα μπορούσαν να προκύψουν από το κόμμα του Ευάγγελου Βενιζέλου, το οποίο η πρεσβεία των ΗΠΑ και της Γερμανίας στην Αθήνα βλέπουν ότι τελεί σε φάση αποσύνθεσης.
Στο εξωτερικό προβλέπουν ότι τον ερχόμενο Μάιο- μετά το τέλος της ελληνικής προεδρίας- το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα θα βρίσκεται στον «αέρα», και μαζί με αυτό θα μεγαλώνει η αβεβαιότητα για την εφαρμογή των δεσμεύσεων του Μνημονίου από τις ελληνικές αρχές.
Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες του Newsbomb.gr, από πλευράς ΔΝΤ-Βερολίνου-Βρυξελλών προωθείται το σενάριο να εξαναγκαστούν οι ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ σε ένα είδος συνεργασίας, αντίστοιχου τύπου με εκείνη που εκβίασαν και επέβαλαν στα τέλη του 2011 εξαναγκάζοντας τον Παπανδρέου σε παραίτηση.
Το ερώτημα που τίθεται ωστόσο είναι αν ο Σαμαράς θα θελήσει να παίξει τον ρόλο του Παπανδρέου όταν ήταν Πρωθυπουργός και αν ο Τσίπρας θα πέσει στην παγίδα να παίξει τον ρόλο του Σαμαρά ως αρχηγός αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Πάντως η εκτίμηση είναι ότι η συζήτηση που έχει ανοίξει για συγκυβέρνηση ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τυχαία. Και εκπορεύεται από τα κέντρα λήψης αποφάσεων του εξωτερικού που προωθούν με προσοχή και επιμονή ένα τέτοιο σενάριο.Υπό αυτό το πρίσμα οι δηλώσεις Γλέζου δεν πρέπει να εκληφθούν ούτε ως τυχαίες ούτε ως ανυπόστατες. Το κλίμα καλλιεργείται μεθοδικά, έστω και από δηλώσεις που μπορεί προς στιγμήν να παρουσιάζονται ως… «ατυχείς». Είναι όμως; Θα το δούμε σύντομα…

Ξ.Υ.Π.Ν.Α ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ !!!!!!!!!!!!!!!!!!

Δύο από τους προέδρους των ΗΠΑ ο Αβραάμ Λίνκολν και ο Τζον Κένεντι δολοφονήθηκαν. Ποιός ήταν ο κοινός λόγος της δολοφονίας τους; Δήλωση του Αβραάμ Λίνκολν κατά την διάρκεια του Αμερικανικού Εμφύλιου Πολέμου:“Έχω δυο μεγάλους εχθρούς... Το στρατό των Νοτίων μπροστά μου και το στρατό των τραπεζιτών πίσω μου. Από τους δυο αυτούς εχθρούς ο χειρότερος είναι ο πίσω μου.”

Πότε έκανε αυτή τη δήλωση ο Λίνκολν;
Όταν κατά τη διάρκεια του Εμφύλιου οι τραπεζίτες που δάνειζαν το κράτος με 24% τόκο προσπάθησαν να τον αναγκάσουν να τους δίνει τόκο 36%. (!!)

Τι έκανε ο Λίνκολν;
Απλά ενεργοποίησε το δικαίωμα που έχει κάθε κράτος να εκδίδει χρήμα. Έτσι ο Λίνκολν θαρραλέα άρχισε να τυπώνει δολάρια για τη χρηματοδότηση του πολέμου, σώζοντας τη χώρα του από τις μελλοντικές πληρωμές των υπέρογκων τόκων προς τις τράπεζες.

Και όλοι γνωρίζουμε τι απέγινε ο Λίνκολν λίγο καιρό μετά. Δολοφονήθηκε. Μετά τη δολοφονία του Προέδρου Λίνκολν το 1865 κανένας άλλος πρόεδρος των ΗΠΑ δεν τόλμησε να αρνηθεί να δανειστεί η χώρα από τους τραπεζίτες και να μη τους πληρώνει τόκο.
Τζον Κένεντι 100 χρόνια μετά
Για να ακριβολογούμε, ένας ακόμα Πρόεδρος των ΗΠΑ τόλμησε 100 χρόνια μετά τον Λίνκολν να το ξανακάνει, δηλαδή να μη δανειστεί η χώρα από τις τράπεζες αλλά να εκδώσει χρήμα χωρίς τόκο, και ο οποίος και αυτός είχε την ίδια κατάληξη με τον Λίνκολν. Δολοφονήθηκε και αυτός λίγο καιρό μετά την απόφασή του. Ήταν ο Τζον Κένεντι. Αλλά για να καταλάβουν οι αναγνώστες μας πώς ακριβώς οι μεγαλοτραπεζίτες καταδυναστεύουν τις χώρες και τις οικονομίες πρέπει να τους εξηγήσουμε τα παρακάτω απίστευτα (ΝΑΙ – ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ) αλλά απόλυτα αληθινά πράγματα.

Ενώ το Σύνταγμα των ΗΠΑ δίνει το δικαίωμα στο Κογκρέσο να εκδίδει χρήμα, η Αμερικανική Κυβέρνηση έχει μεταφέρει το δικαίωμα της έκδοσης του χρήματος και μάλιστα με επιτόκιο στο ‘Federal Reserve’ το οποίο δεν είναι κρατικό αλλά ένα όργανο των μεγάλων τραπεζών που είναι και οι μέτοχοί του. Έτσι λοιπόν το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ τυπώνει στα πιεστήριά του το χρήμα που χρειάζεται η χώρα. Αμέσως μετά το δίνει στο ‘Federal Reserve’ δηλαδή στους τραπεζίτες, το οποίο Federal Reserve το δανείζει πίσω στο Αμερικανικό κράτος με τόκο(!!!)

Έτσι για να καταλάβετε:
Μόνο ο τόκος που πληρώνουν οι ΗΠΑ στις τράπεζες του Federal Reserve για το Αμερικανικό χρέος φθάνει το χρόνο τα 400 δισεκατομμύρια δολάρια !!!

Προσέξτε:
Πληρώνουν οι Αμερικανοί φορολογούμενοι 400 δισεκατομμύρια δολάρια τόκο στους τραπεζίτες για χρήματα που έχει τυπώσει το Αμερικανικό κράτος και τα έχει δώσει δωρεάν στους τραπεζίτες (και οι οποίοι τους τα δανείζουν πίσω με τόκο) (!!!) Βλέποντας ο Πρόεδρος Κένεντι αυτήν την εξόφθαλμη αδικία για τον Αμερικανικό λαό, αποφασίζει το 1963 με το νόμο Νο:11110 να πάρει πίσω τις εξουσίες του ‘Federal Reserve’ και να τυπώσει και διανείμει χρήμα το ίδιο το κράτος παρακάμπτοντας τους τραπεζίτες.

Τύπωσε δισεκατομμύρια δολάρια για τα οποία το Αμερικανικό Δημόσιο δεν πλήρωνε κανένα τόκο στο Federal Reserve. Μάλιστα τα χαρτονομίσματα του Κένεντι έγραφαν επάνω UNITED STATES NOTE αντί του FEDERAL RESERVE NOTE που γράφεται πάντα. Αυτά τα UNITED STATES NOTE χαρτονομίσματα αποτέλεσαν θανάσιμη απειλή για το Federal Reserve System και τους τραπεζίτες αφού τους αφαιρούσαν δισεκατομμύρια δολάρια τόκους. Πέντε (5) μήνες μετά το τύπωμα των άτοκων δολαρίων ο Πρόεδρος Κένεντι δολοφονήθηκε.

Μετά την δολοφονία του Κένεντι κανένας άλλος Πρόεδρος των ΗΠΑ δεν τόλμησε να κάνει χρήση του νόμου Κένεντι παρ’ότι ο νόμος αυτός ισχύει μέχρι σήμερα.(!!) Δηλαδή με το νόμο του Κένεντι θα μπορούσαν οι ΗΠΑ τα περίπου 3 τρισεκατομμύρια δολάρια που τύπωσαν τα τελευταία 4 χρόνια να τα τύπωναν και να τα χρησιμοποιούσαν χωρίς καθόλου τόκο. Αντίθετα όμως τα τύπωσαν, τα έδωσαν στο Federal Reserve (δηλαδή στους τραπεζίτες), για να τα δανειστούν στη συνέχεια με τόκο (!!!!)

Και για όσους είναι ακόμα δύσπιστοι ας μάθουν τι έλεγε ένας άλλος μεγάλος Αμερικανός Πρόεδρος, ο Τόμας Τζέφερσον (από τους δημιουργούς του Αμερικανικού θαύματος – του τότε, του αληθινού): “Εάν ποτέ στο μέλλον ο Αμερικανικός λαός επιτρέψει στους τραπεζίτες να ελέγξουν την έκδοση του χρήματος, οι χρηματοδοτικοί οργανισμοί που θα γιγαντωθούν, πρώτα με πληθωρισμό και μετά με ύφεση, θα στερήσουν από τους ανθρώπους την ιδιοκτησία τους έως ότου τα παιδιά τους ξυπνήσουν άστεγα στη γη που οι πατεράδες τους κατέκτησαν».

Και για την ιστορία:
Οι δολοφόνοι και του Λίνκολν (John Wilkes Booth) και του Κένεντι (Lee Harvey Oswald) δολοφονήθηκαν και οι δυο πριν προλάβουν να δικαστούν. Πηγή: apocalypsejohn.gr

Μήπως είναι η στιγμή ο Κάρολος Παπούλιας να εξετάσει το ενδεχόμενο της παραίτησής του;

Η επίσκεψη του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια στο Μουσείο του νεοναζί φυγόδικου Αναστάσιου Πάλλη και η χειραψία που αντήλλαξαν οι δύο άνδρες, δεν είναι παρά μια υπενθύμιση της ανεπάρκειας του πολιτικού προσωπικού της χώρας σε όποιο αξίωμα κι αν βρίσκεται. Σ΄ αυτή την ανεπάρκεια καθρεφτίζεται και η σακατεμένη θέληση ενός αδύναμου λαού να αλλάξει την μοίρα του.
Για μια ακόμη φορά μας τρομάζει η ιδέα ότι έχουμε και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας που μας αξίζει.
Ο Παπούλιας, ο οποίος 3 χρόνια συνυπογράφει το αδιέξοδο μακελειό ενός λαού, δεν μπήκε καν στον κόπο να τσεκάρει το ποιόν του ανθρώπου τον οποίο επισκέφθηκε. Το γεγονός ότι μπορεί να είχαν προηγηθεί υπουργοί οι οποίοι απότισαν "φόρο τιμής" στο νεοναζί Μουσείο του Πάλλη, δεν μπορεί να δικαιολογήσει την Προεδρική “αφέλεια”.
Οι Έλληνες πολίτες πληρώνουν ένα σκασμό προσωπικό για τις ανάγκες της Προεδρίας της Δημοκρατίας. Γιατί κανείς από τους συμβούλους και συνεργάτες του Προέδρου της Δημοκρατίας δεν μπήκε στον κόπο να εξετάσει το βιογραφικό του επιχειρηματία, το Μουσείο του οποίου επισκέφθηκε ο Παπούλιας, ώστε να τον προφυλάξει;
Βέβαια κάποιοι θυμούνται ότι με την ίδια “αφέλεια” ο Κάρολος Παπούλιας κολυμπούσε κάποτε στο Λαγονήσι δίπλα στη Μιμή, διασκεδάζοντας με την παρουσία του το τότε πρωθυπουργικό ζεύγος.
Είχε προηγηθεί  το περίφημο δάνειο για το κωλόσπιτο της Εκάλης. Τόση αφέλεια συγκεντρωμένη σε έναν πολιτικό άνδρα με παρουσία μισού αιώνα στην πολιτική ζωή του τόπου, δεν μπορεί να την χωνέψει εύκολα ο κοινός νους.
Είναι ο ίδιος ο Παπούλιας, που όταν έγινε στόχος της αποδοκιμασίας του κόσμου στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, έσπευσε να δηλώσει ότι πολεμούσε με γενναιότητα τους Γερμανούς στα 15 του χρόνια!
Ο Παπούλιας έκλεισε τον Φεβρουάριο 8 χρόνια παρουσίας στην Ηρώδου Αττικού. Η παραμονή του  στο αξίωμα μας υπενθυμίζει καθημερινά το βαθύ κράτος της μεταπολίτευσης, το οποίο μετά από 3 χρόνια μνημόνια παραμμένει αλώβητο και βροντοφωνάζει παρόν.
Πρόκειται για το βαθύ κράτος που μας κληρονόμησε την Χρυσή Αυγή τρίτο κόμμα, τους ασυνείδητους δημοτικούς υπαλλήλους των δημοτολογίων οι οποίοι διαπράττουν ατιμώρητοι εγκλήματα στο πρόσωπο ανυπεράσπιστων παιδικών ψυχών σαν την Μαρία του τσιγγάνικου καταυλισμού. Πρόκειται για το βαθύ κράτος που συγκαλύπτει τους φοροφυγάδες της λίστας Λαγκάρντ, την ίδια στιγμή που οδηγεί πεινασμένους γέρους να κρέμονται στους σκουπιδοτενεκέδες του Καμίνη για πεταμένα ψίχουλα τροφής. Πρόκειται για το βαθύ κράτος της διαπλοκής που συγκαλύπτει, όπως οι Μαφιόζοι τις μίζες στα εξοπλιστικά, στα φάρμακα, στα δημόσια έργα, στις πάσης φύσεως αναθέσεις του δημοσίου και πάει λέγοντας.
Εκπρόσωπος αυτού του διεφθαρμένου κράτους της μεταπολίτευσης είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μας και ανταποκρίνεται περίφημα σ΄αυτόν τον ρόλο καθώς σφίγγει στην παλάμη του το χέρι του νεοναζί επιχειρηματία Πάλλη που γύρευε τι ετοίμαζε με την παρέα του.
Στα έγκατα της Προεδρίας της Δημοκρατίας επωάσθησαν τερατογεννήσεις τύπου κυβερνήσεων Παπαδήμου με τον Καρατζαφέρη να χτυπιέται μπροστά στις κάμερες. Αν σκεφθείτε ότι ο συγκεκριμένος Πρόεδρος όρκισε όλες τις μνημονιακές κυβερνήσεις, η παρουσία του στο ανώτατο πολιτειακό αξίωμα θα ταυτισθεί ιστορικά με τις πιο μαύρες σελίδες της μεταδικτατορικής Ελλάδας.
Τώρα που ακόμη και ο πρωθυπουργός διαπιστώνει το αδιέξοδο στο οποίο μας οδήγησε η πολιτική της μη διαπραγμάτευσης δεν είναι μακριά η στιγμή που ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα βρεθεί προ των ιστορικών του ευθυνών.
Αν για κάτι δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά είναι η έλλειψη αντανακλαστικών για την κόλαση που έρχεται. Τα αγχωμένα ταξίδια του Έλληνα πρωθυπουργού μας θυμίζουν εκείνες τις διαρκείς πτήσεις του Γιώργου Παπανδρέου ανά τον κόσμο. Τις πτήσεις στο κενό. Ο Σαμαράς γνωρίζει ότι τα ψέμματα τελειώσαν.
Καθώς μας χωρίζουν μερικά 24ωρα από την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, καλούμε τον Κάρολο Παπούλια να εξετάσει με σοβαρότητα το ενδεχόμενο της παραίτησής του από το αξίωμα για λόγους εθνικής αξιοπρέπειας και σαν ένδειξη διαμαρτυρίας απέναντι στις σαδιστικές διαθέσεις των δανειστών μας. Η παραίτηση του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, συνοδευόμενη από μια επιστολή προς τους λαούς της Ευρώπης-και κυρίως τους πολίτες του Νότου-θα μπορούσε να ανάψει την φλόγα μιας πανευρωπαικής αντίστασης στην απάνθρωπη πολιτική της λιτότητας. Ο Κάρολος Παπούλιας έχει μερικά 24ωρα στην διάθεσή του να εγκαταλείψει ένα αξίωμα που δεν του άξιζε, σαν ήρωας.
Διαφορετικά ρισκάρει να βρεθεί αντιμέτωπος με καταστάσεις και εφιαλτικά σενάρια σε σχέση με τα πρόσωπα που ο ίδιος κληθεί να ορκίσει πρωθυπουργούς της φλεγόμενης χώρας του...

Ο «εθνάρχης»

Η διαφαινόμενη μετατόπιση της πολιτικής σκηνής προς τα δεξιά επικυρώθηκε συμβολικά, στις 6 Μαρτίου, με την ομόθυμη εξύμνηση του ιδρυτή της Ν.Δ .από τις ηγεσίες κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης. Οι αντιδράσεις μιας μερίδας της Αριστεράς στην αναγόρευση του Κωνσταντίνου Καραμανλή σε καθολικό σημείο αναφοράς διασκεδάστηκαν ως αδικαιολόγητη εμμονή σε ξεπερασμένους διαχωρισμούς του παρελθόντος. Είναι όμως έτσι;

Από μια άποψη, θα “πρεπε να το περιμένουμε. Η αγιοποίηση του Καραμανλή προωθείται εδώ και καιρό από το ομώνυμο ίδρυμα που σύστησε ο ίδιος το 1983, με αποκλειστικό σκοπό, όπως εξηγεί ο πρώτος πρόεδρός του, «να βοηθήσει στην υστεροφημία του» και -ταυτόχρονα- «στην ιστορική έρευνα των ετών που αυτός πρωταγωνίστησε στον πολιτικό στίβο» (Κων/νος Τσάτσος, «Λογοδοσία μιας ζωής», Αθήνα 2001, σ. 462).

Η σταδιοδρομία του ιδρυτή της Ν.Δ. περιέχει όμως πάμπολλα σκοτεινά σημεία, εξαιρετικά επίκαιρα, μάλιστα: λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων διά της μετατροπής των αποθεματικών τους σε δάνεια προς τους ιδιώτες «επενδυτές», «αναστολή πάσης διώξεως Γερμανών υπηκόων φερομένων ως εγκληματιών πολέμου» (ΝΔ 4016/59), οικονομικά σκάνδαλα διαφόρων «κουμπάρων» ή και μελών της οικογένειας Καραμανλή (βλ. δίπλα). Η «αποικιακή» σύμβασή του με την Πεσινέ υποχρέωσε τη ΔΕΗ να παρέχει στην εταιρεία τεράστιες ποσότητες ρεύματος σε εξευτελιστική τιμή για 50 χρόνια, προκαλώντας την οργή ακόμη και του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, που διακήρυξε τότε ότι «καμία υπογραφή και καμία σύμβασις δεν είναι δυνατόν να υποχρεώση τον Ελληνικόν λαόν εις το διηνεκές να είναι φόρου υποτελής εις ορισμένους έξυπνους κυρίους της αλλοδαπής» (30.11.1960). Τελικά ο Καραμανλής γλίτωσε το ειδικό δικαστήριο γι’ αυτή την υπόθεση μόνο και μόνο επειδή η Βουλή αποφάνθηκε, το 1965, ότι το αδίκημα είχε παραγραφεί.

Η σκοτεινότερη πτυχή της βιογραφίας του, που θα μας απασχολήσει εδώ, αφορά ωστόσο τη διαχρονικά προβληματική σχέση του «εθνάρχη» με τη δημοκρατία.

Η πολιτική ως «ψυχολογικός πόλεμος»

Η ανάρρηση του Καραμανλή στην κορυφή της πολιτικής ξεκίνησε με την αυθαίρετη επιβολή του ως ηγέτη της Δεξιάς από τον βασιλιά Παύλο, που το 1955 τον διόρισε πρωθυπουργό, παρακάμπτοντας τόσο τις εσωτερικές διαδικασίες του κυβερνώντος κόμματος όσο και τον διάδοχο που είχε χρίσει ο εκλιπών προκάτοχός του, στρατάρχης Παπάγος. Η φημολογούμενη απόδοση της πρωθυπουργοποίησής του στις ανορθόδοξες σχέσεις που είχε καλλιεργήσει με τα Ανάκτορα δεν είναι φυσικά δυνατόν να επαληθευτεί. Απολύτως τεκμηριωμένο είναι, αντίθετα, το γεγονός πως η CIA είχε ενημερωθεί από τον βασιλιά για τον επικείμενο διορισμό του δύο ολόκληρες βδομάδες πριν από τον θάνατο του Παπάγου. Η επιλογή του έγινε ευμενώς δεκτή από την Ουάσινγκτον, καθώς ο Καραμανλής είχε ήδη βολιδοσκοπηθεί από τον Αμερικανό πρέσβη και θεωρούνταν διατεθειμένος «να βάλει “μετά τιμής” το Κυπριακό στο ράφι» («Foreign Relations of the United States 1955-57», τ. 24, Ουάσινγκτον 1989, σσ. 542-5).

Εξίσου προβληματικό, από άποψη δημοκρατικής νομιμοποίησης, υπήρξε και το επόμενο βήμα. Ο Καραμανλής ξεκίνησε την ηγετική διαδρομή του με μια ξεκάθαρη ήττα, που ένα τερατώδες εκλογικό σύστημα μετέτρεψε σε κοινοβουλευτική επικράτηση: Στις εκλογές της 19.2.1956 το κόμμα του (ΕΡΕ) ήρθε δεύτερο, με 47,38% έναντι 48,15% της κεντροαριστερής Δημοκρατικής Ενωσης, έβγαλε όμως 165 βουλευτές έναντι 135 των αντιπάλων του. Το θαύμα οφειλόταν στο ιδιόμορφο «τριφασικό» σύστημα που ο ίδιος είχε θεσπίσει: πλειοψηφικό στις μικρές περιφέρειες, σχεδόν πλειοψηφικό στις μεσαίες και αναλογικό στις μεγάλες (Αθήνα – Πειραιά – Θεσ/νίκη – Λάρισα), όπου υπερείχε σαφώς η Κεντροαριστερά.

Ως άτομο, ο εθνάρχης δε διακρινόταν ιδιαίτερα για τις δημοκρατικές ευαισθησίες του. «Η πολιτική δεν είναι παρά πόλεμος ψυχολογικός, που δεν τον κερδίζει παρά εκείνος ο οποίος εμπνέει πεποίθησιν και αν θέλης και φόβον», έγραφε το 1965 στον διάδοχό του Παναγιώτη Πιπινέλη («Αρχείο», τ. 6ος, σ. 199). Μιαν άλλη πτυχή της ιδιοσυγκρασίας του σκιαγραφεί στα απομνημονεύματά του ο στενός συνεργάτης του Κων/νος Τσάτσος: «Ο Καραμανλής ποθούσε ο επί του Τύπου Υπουργός να κατευθύνει τις εφημερίδες και ο επί της Δικαιοσύνης τους δικαστές στα θέματα του Τύπου» (όπ.π., σ. 337).

Ενα πρώτο δείγμα αυταρχισμού πρόσφερε η καταστολή των διαδηλώσεων του 1956 για το Κυπριακό με πραγματικά πυρά και αποτέλεσμα τον θάνατο τριών τουλάχιστον διαδηλωτών. Η κορύφωση ήρθε, ωστόσο, μετά τις εκλογές του 1958, όταν η ΕΔΑ αναδείχθηκε σε αξιωματική αντιπολίτευση με 24,4% των ψήφων. Ο Καραμανλής απάντησε σ’ αυτή την αριστερή στροφή του εκλογικού σώματος διορίζοντας ένα στέλεχος της μεταξικής δικτατορίας, τον Ευάγγελο Καλαντζή, ως υφυπουργό Ασφαλείας: «Η ΕΔΑ έβγαλε 79 βουλευτάς. Σε θεωρώ ικανό και κατάλληλον να την αντιμετωπίσης τόσον εις την Βουλήν, όσο και εκτός της Βουλής», ήταν οι οδηγίες που του έδωσε (Ευ. Καλαντζής, «Σαράντα χρόνια αναμνήσεις», Αθήνα 1969, σ. 133). Το εναρκτήριο λάκτισμα δόθηκε στις 3 Ιουλίου, με την εισβολή της αστυνομίας στα κεντρικά γραφεία του κόμματος. Ακολούθησε στις 5 Δεκεμβρίου η σύλληψη του Μανόλη Γλέζου, οργανωτικού γραμματέα της ΕΔΑ και διευθυντή της «Αυγής», με την κατηγορία της… κατασκοπίας και η καταδίκη του σε πενταετή κάθειρξη για τη μη κατάδοση παράνομων στελεχών του ΚΚΕ (22.7.1959).

Δεν ήταν παρά η κορυφή του παγόβουνου, όσων θα τραβούσε ο ανώνυμος κόσμος της Αριστεράς. «Από την επομένη των εκλογών του 1958 ελήφθησαν σκληρά μέτρα κατά των οπαδών της ΕΔΑ», διαβάζουμε στις αναμνήσεις ενός χωροφύλακα της εποχής. «Οι αριστεροί καλούνταν στις αστυνομικές αρχές και τους ζητούσαν φορτικά να υπογράψουν δηλώσεις αποκήρυξης του ΚΚΕ και των παραφυάδων του. Οσοι αρνούνταν να υπογράψουν δηλώσεις και εξεδήλωναν την αντίθεσή τους στα καταπιεστικά μέτρα των αρχών, ξυλοφορτώνονταν άγρια» (Ναπολέων Δοκανάρης, «Η μεταπολεμική Ελλάδα», Ιωάννινα 2004, σ. 116).

Μέρος της ίδιας πολιτικής υπήρξε η σύσταση του διαβόητου «παρακράτους», ενός πλέγματος κρατικών υπηρεσιών και κρατικοδίαιτων φασιστικών οργανώσεων με αποστολή τη βίαιη πάταξη της Αριστεράς. Η εξωθεσμική εκτροπή αποφασίστηκε την επαύριο των εκλογών του 1958 σε μια σύσκεψη του Καραμανλή και συνεργατών του στην Κηφισιά. Την καθοδήγησή της ανέλαβε αρχικά μια «αφανής επιτροπή» υπουργών: Ευάγγελος Αβέρωφ (Εξωτερικών), Κων/νος Τσάτσος (Προεδρίας), Αριστείδης Δημητράτος (Εργασίας), Ευάγγελος Καλαντζής (Ασφαλείας), συν ο αρχηγός της ΚΥΠ Αλέξανδρος Νάτσινας. Τον Αύγουστο του 1960 τη διαδέχθηκε, με απόφαση πάλι του Καραμανλή, μια «Δευτεροβάθμια Συντονιστική Επιτροπή» αποτελούμενη κυρίως από στρατιωτικούς, με γραμματέα τον μετέπειτα δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο. Αποκορύφωμα της δράσης του παρακράτους αποτέλεσαν οι εκλογές απροκάλυπτης βίας και νοθείας του 1961, με τις οποίες η ΕΔΑ επανήλθε στην τρίτη θέση και ο εθνάρχης διασφάλισε μιαν ακόμη θητεία στα ηνία της χώρας.

Ακολούθησε η απόπειρα μονιμότερης θεσμικής σκλήρυνσης, με την εξαγγελία (21.2.1963) μιας συνταγματικής «βαθείας τομής» που πρόβλεπε την απαγόρευση της «καταχρηστικής» άσκησης των πολιτικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, απαγόρευση της απεργίας των δημοσίων υπαλλήλων, περιορισμό του δικαιώματος έκδοσης εφημερίδων, μη υπαγωγή των πολιτικών εγκλημάτων στα ορκωτά δικαστήρια, σύσταση ειδικού δικαστηρίου για την απαγόρευση όσων κομμάτων «κατατείνουν εις την ανατροπήν των θεμελιωδών αρχών του πολιτεύματος», ακόμη και ποινικοποίηση των αγορεύσεων ή της ψήφου των βουλευτών στο Κοινοβούλιο. Στόχος της αναθεώρησης ήταν η λήψη «ριζοσπαστικών μέτρων» για την επιτάχυνση της «οικονομικής αναπτύξεως», με το σκεπτικό πως «η κοινοβουλευτική μηχανή απέβη τροχοπέδη εις την αντιμετώπισιν των απαιτήσεων της εποχής».

Ευτυχώς για τον τόπο, ο Καραμανλής δεν πρόλαβε να επιφέρει τη «βαθιά τομή» του στο σώμα τής (έστω και καχεκτικής) ελληνικής Δημοκρατίας. Οταν τον Μάιο του 1963 το παρακράτος δολοφόνησε τον αριστερό βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη και η ανάκριση άρχισε να ξηλώνει τον μίτο των «αφανών» δικτύων που είχαν υφανθεί το 1958, παραιτήθηκε και την κοπάνησε στο Παρίσι με το ψευδώνυμο «Τριανταφυλλίδης».

Η σκοτεινή επταετία

Ολα αυτά είναι γνωστά και παραδεκτά απ’ όλους, εκτός από τον σκληρό πυρήνα της Ν.Δ. και τους κατ’ επάγγελμα υμνητές του εκλιπόντος. Διαφορετική είναι όμως η αντιμετώπιση της δεύτερης, μεταπολιτευτικής καραμανλικής πρωθυπουργίας (1974-80). Σύμφωνα με την κυρίαρχη άποψη, που εξέφρασε και ο Αλέξης Τσίπρας κατά την πρόσφατη ομιλία του στο Ιδρυμα, το 1974 επέστρεψε από το Παρίσι «ένας άλλος Καραμανλής»: δημοκρατικός, εκσυγχρονιστής, ακόμη και «σοσιαλμανής», όπως τον κατηγόρησε τότε ο ΣΕΒ.

Στην πραγματικότητα, αυτή η αποτίμηση παρουσιάζει ως «αλλαγή» του Καραμανλή τις ριζικά διαφορετικές κοινωνικοπολιτικές συνθήκες των δυο εποχών. Ο «εθνάρχης» παρέμεινε εξίσου αντιδημοκράτης όπως πάντα, ήταν όμως αρκετά ευφυής για ν’ ανεχθεί σε κάποιο βαθμό την πάνδημη απαίτηση για πραγματικό εκδημοκρατισμό, προτού επιχειρήσει να ξανακινηθεί στην κατεύθυνση της «βαθιάς τομής» του 1963.

Εξαιρετικά εύγλωττα είναι τα σχέδια που ο ίδιος εκπόνησε στη διάρκεια της δικτατορίας, για την επιθυμητή μετάβαση από τη χούντα σ’ ένα καθεστώς ελεγχόμενης δημοκρατίας. Καταγεγραμμένα στον (εμφανώς λογοκριμένο αλλά παρ” όλα αυτά αποκαλυπτικότατο) έβδομο τόμο του δημοσιευμένου «Αρχείου» του και σε μια σειρά άλλες πηγές, θα έπρεπε ν’ αποτελούν κτήμα του σημερινού πολιτικοποιημένου Ελληνα. Δυστυχώς, όμως, το κυριολεκτικό «θάψιμό» τους από την οργανωμένη αγιογραφία του «εθνάρχη» έχει καθηλώσει τη συλλογική μνήμη στο επίπεδο των επετειακών τηλεοπτικών αφιερωμάτων.

Από το Παρίσι, ο Καραμανλής την επομένη της 21ης Απριλίου 1967 εξέφρασε μεν δημόσια τη «λύπη» του «διά την δραματικήν τροπήν την οποίαν έλαβεν η εν Ελλάδι κατάστασις», απέφυγε όμως προσεκτικά οποιαδήποτε καταδίκη των πραξικοπηματιών, καταλογίζοντάς τους μάλιστα διακριτικά «το ελαφρυντικόν της συγχύσεως». Ως μοναδικό υπεύθυνο της τραγωδίας κατήγγειλε τον… Γεώργιο Παπανδρέου, που «διέπραξε το σφάλμα να εξαπολύση θύελλαν παθών και απειλών θεσμούς και πρόσωπα να δημιουργήση το κλίμα το οποίον εξέθρεψε το σημερινόν πραξικόπημα».

Οι διατυπώσεις αυτές δεν ήταν τυχαίες. Αποτελούσαν το πρώτο βήμα για μια υπόγεια επαφή με τη χούντα, με στόχο την ανάδειξη του ίδιου σε πρωταγωνιστή της επιθυμητής μετάβασης. Στις 20.6.1967 ο Καραμανλής στέλνει έτσι συγχαρητήρια επιστολή στον χουντικό «πρωθυπουργό» Κόλλια, εκτιμώντας ότι κάποιες δηλώσεις του «επιβεβαιώνουν την θέλησιν της Κυβερνήσεως όπως αποκαταστήση την ομαλότητα, και μάλιστα επί υγιεστέρων βάσεων, διά του εκσυγχρονισμού του πολιτεύματος της χώρας». Θεωρεί πως οι πραξικοπηματίες «εκινήθησαν με αγαθάς προθέσεις», «δεν αποκρύπτει» όμως την ανησυχία του «ότι ήτο δυνατόν να εκτραπή η επανάστασις προς επιδιώξεις αντιθέτους προς την αποστολήν της», προσδίδοντας «εις την μεταβολήν του παρελθόντος Απριλίου κάποια μορφή μονίμου καθεστώτος». Συνιστά, ως εκ τούτου, στην «Επαναστατικήν Κυβέρνησιν» να εμπιστευθεί την πρωτοβουλία των εξελίξεων στο βασιλιά («Αρχείο», τ. 7ος, σσ. 28-9).

Το σχέδιό του για τη διαδοχή αναλύεται σε επιστολή του προς τον Κωνσταντίνο (9.11.1967): «Παράλληλα προς την προσπάθειαν της απομακρύνσεως των επαναστατών», συμβουλεύει, «θα πρέπει να παρασκευάσητε ή τουλάχιστον να σχεδιάσητε κατά νουν την Κυβέρνησιν η οποία θα διαδεχθή την παρούσαν κατάστασιν και θα οδηγήση σταδιακώς και ακινδύνως την χώραν εις την ομαλότητα. Η Κυβέρνησις αυτή θα πρέπει να είναι ικανή να κρατήση πλήρη τον έλεγχον της καταστάσεως, δεδομένου ότι η απομάκρυνσις των επαναστατών θα δημιουργήση πιθανότατα κλίμα επικίνδυνον. Αλλά, προ παντός, θα πρέπει να είναι ικανή να πραγματοποιήση την μεταρρυθμιστικήν εκείνην επανάστασιν της οποίας έχει ανάγκην η χώρα». Χωρίς εκλογές και «ασκούσα εκτάκτους εξουσίας», όφειλε ν’ αναδομήσει μέσα σ’ ένα χρόνο την ελληνική κοινωνία: να καταρτίσει «αυστηρόν» Σύνταγμα θεσπίζοντας «την κυβερνουμένην αντί της κυβερνώσας Δημοκρατίας», «να αναδιοργανώση την διοίκησιν και την παιδείαν», «να εξυγιάνη διά ριζικών και αντιδημοτικών μέτρων την οικονομίαν της χώρας», «να λύση το Κυπριακόν» και, τέλος, «να διεξαγάγη δημοψήφισμα και εν συνεχεία εκλογάς με το κατάλληλο διά τας περιστάσεις εκλογικόν σύστημα» (όπ.π., σσ. 42-4). Με δυο λόγια, ο Καραμανλής αυτοπροτεινόταν ως ικανότερος υποψήφιος για την εφαρμογή του «γύψου» που είχε ήδη επιβάλει ο Παπαδόπουλος.

Η προοπτική υλοποίησης του σχεδίου εκμηδενίστηκε απ’ το οπερετικό βασιλικό κίνημα της 13.12.1967 και τη φυγή του Κωνσταντίνου στο εξωτερικό. Ομως ο εθνάρχης δεν το “βαλε κάτω. «Μετά την εκδίωξιν της Χούντας δεν επιθυμώ την επάνοδον του παλαιού αμαρτωλού καθεστώτος», διαβεβαιώνει στις 19.5.1969 τον αυλάρχη του βασιλιά. «Διά τούτο, είμαι της γνώμης ότι εκλογαί δεν πρέπει να γίνουν αμέσως, πρέπει να προηγηθεί ένα συμμάζεμα» (Παπάγος 1999, σ. 173).

Την ίδια συνταγή εισηγείται και σε διάφορους παράγοντες που συνδέονται με το καθεστώς. «Η επανάστασις, άπαξ και εγένετο, προσφέρει μίαν ευκαιρίαν ανασυντάξεως της ζωής του έθνους», διαβάζουμε σε επιστολή του προς τον αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ιάκωβο (6.9.1969). «Η ευκαιρία αυτή θα πρέπη να αξιοποιηθή διά να καταστή εις το μέλλον δυνατή η λειτουργία της Δημοκρατίας εις τον τόπον μας. Και θα αξιοποιηθή εάν η επανάστασις: 1) Πιστέψη ειλικρινώς εις τον μεταβατικόν της χαρακτήρα. 2) Λάβη τα αναγκαία και γνωστά εις όλους μας μέτρα διά την εξυγίανσιν της εθνικής μας ζωής, αδιαφορούσα διά την δημοτικότητά της. 3) Καταρτίση Σύνταγμα της κυβερνουμένης αντί της κυβερνώσης Δημοκρατίας, και 4) δημιουργήση τας προϋποθέσεις ακινδύνου επανόδου εις την ομαλότητα. Διότι δεν θα σημαίνη βέβαια αποκατάστασιν της ομαλότητος η επάνοδος εις την υφισταμένην προ του κινήματος κατάστασιν» («Καθημερινή», 17.4.2005).

Αυτή η εμμονή με το όραμα της «κυβερνουμένης και ουχί κυβερνώσης Δημοκρατίας» θα διαρκέσει μέχρι τέλους. Το διαπιστώνουμε από μια συνομιλία του εθνάρχη με τον καθηγητή Θεόδωρο Κουλουμπή (18.4.1972), όπως καταγράφεται στο ημερολόγιο του τελευταίου: «Εχει την αίσθηση ότι η διάδοχη της χούντας κατάσταση θα πρέπει να είναι μια κυβέρνηση με ενισχυμένες εξουσίες (μια άλλη χούντα;) η οποία θα φροντίσει για την ομαλή μετάβαση και δεν θα επιτρέψει στο ‘πεζοδρόμιο’ να πάρει τον έλεγχο της κατάστασης και να οδηγήσει τη χώρα στο χάος». Συμπέρασμα του καθηγητή ήταν πως «ο Καραμανλής αντιπροσωπεύει την πραγματική γέφυρα με τη χούντα» για μια διατεταγμένη μεταπολίτευση («Σημειώσεις ενός πανεπιστημιακού», Αθήνα 2001, σσ. 142 και 147).

Η υποψηφιότητά του αυτή ερμηνεύει και τη συνειδητή αποφυγή κάθε αντιστασιακής κίνησης, που θα έθετε σε κίνδυνο το προφίλ του ως διαμεσολαβητή. «Δεν βλέπει την ανάγκη να κάνει ή να πει ο,τιδήποτε τώρα», σημειώνει στο ημερολόγιό του ο αυλάρχης του Κωνσταντίνου, ύστερα από μια συνάντησή τους (4.4.1968). «Το αυτό συνιστά να κάνει και ο Βασιλεύς. Επί του παρόντος, τίποτε απολύτως» (Παπάγος 1999, σ. 84). Σε όσους δηλώνουν απογοητευμένοι από την αδράνειά του, προφασίζεται μισοκακόμοιρα αδυναμία: «Πώς να διεξάγω τον αγώνα; Με τον Μητσοτάκη, τον οποίον δεν θέλουν καν να ακούσουν στην Ελλάδα, ή με το σωφέρ μου, τον Θόδωρο;» (σ. 199). Εξίσου εύγλωττη είναι και μια άλλη μέριμνά του: «Πρέπει να αρχίσει η έρευνα διά την εξεύρεση οικονομικών μέσων, διότι χωρίς αυτά δεν γίνεται τίποτε. Είναι ατύχημα ότι σχεδόν όλοι οι εφοπλιστές έχουν προσχωρήσει στη χούντα. Δεν αποκλείεται, όμως, να αναλογιστούν και το αύριο» (σ. 185).

Η μακρόσυρτη Μεταπολίτευση

Αυτό το «αύριο» ήρθε με την κατάρρευση της χούντας στις 23 Ιουλίου 1974, ως αποτέλεσμα της τουρκικής εισβολής που η ίδια προκάλεσε ανατρέποντας το Μακάριο. Η πανικόβλητη παράδοση της εξουσίας από το στρατό σε μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας, στην οποία μετείχαν όλοι οι πολιτικοί του Κέντρου και της Δεξιάς, καθόρισε σε μεγάλο βαθμό τα χαρακτηριστικά της τομής. Ο Καραμανλής κλήθηκε απλώς την τελευταία στιγμή, αφού είχε ήδη αποφασιστεί ο σχηματισμός της κυβέρνησης με πρωθυπουργό τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο.

Τα σχέδιά του περί «κυβερνουμένης δημοκρατίας» δεν ήταν, ωστόσο, δυνατόν να εφαρμοστούν, για δυο κυρίως λόγους:

* Η λαϊκή εξέγερση του Πολυτεχνείου μπορεί να μην ανέτρεψε τη χούντα, είχε ωστόσο καταστήσει σαφή την αδυναμία ομαλού αυτομετασχηματισμού του καθεστώτος, δίχως πραγματική αποκατάσταση των λαϊκών ελευθεριών.

* Η κυπριακή τραγωδία είχε απονομιμοποιήσει πλήρως τους μηχανισμούς της εθνικοφροσύνης, πάνω στους οποίους θα στηριζόταν αναγκαστικά η διαχείριση μιας συντεταγμένης μετάβασης.

Ο Καραμανλής ανέχτηκε έτσι αναγκαστικά την πολύ περισσότερες ελευθερίες απ’ ό,τι ο ίδιος επιθυμούσε, προσπάθησε όμως τα κατοπινά χρόνια ν’ αναιρέσει αυτό το «άνοιγμα» με την υιοθέτηση όλο και πιο αυταρχικών μέτρων – από τον αντεργατικό Ν. 330/76, βάσει του οποίου τσακίστηκε ο εργοστασιακός συνδικαλισμός, μέχρι την αποτυχημένη απόπειρα αναβίωσης των εκτοπίσεων, τον Νοέμβριο του 1976. Τυπική αποκρυστάλλωση αυτής της σταδιακής σκλήρυνσης συνιστά η αντιμετώπιση της επετειακής πορείας του Πολυτεχνείου: ανενόχλητη το 1974-75, περιορίστηκε το 1976 μέχρι τη Βουλή κι απαγορεύθηκε εντελώς το 1977, με ανελέητο ξυλοδαρμό όσων δοκίμασαν να την πραγματοποιήσουν.

Αντιμέτωπος με το φάσμα μιας βέβαιης ήττας στις εκλογές του 1981, θα σκαρφαλώσει το 1980 στην προεδρία της Δημοκρατίας. Με την κίνηση αυτή, εξηγεί ο προκάτοχος και στενός συνεργάτης του, «διαφυλασσόταν ως ένα τελευταίο έρρεισμα της πολιτικής μας ζωής», ως «ο μοναδικός ανασχετικός φραγμός στη γνωστή αριστερή πολιτική του Πασόκ» (Τσάτσος, όπ.π., σσ. 471-2). Για τον σκοπό αυτό, διαπιστώνουμε από το (αγρίως λογοκριμένο) σχετικό τμήμα του «Αρχείου» του, εκτός από τις συνταγματικές υπερεξουσίες με τις οποίες ο ίδιος είχε εφοδιάσει το θεσμό (απόλυση πρωθυπουργού κ.λπ.), επέσειε επίσης το φόβητρο ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος (βλ. «Ιός» 22.7.2007).

Η Μεταπολίτευση δεν θα ολοκληρωθεί έτσι παρά στις 9 Μαρτίου 1985, με την αιφνιδιαστική ανακοίνωση του Ανδρέα Παπανδρέου ότι δεν θα συμβάλει στην επανεκλογή του. Η αναίμακτη αποκαθήλωση του «εθνάρχη» παρείχε την οριστική επιβεβαίωση πως η Ελλάδα ήταν όντως πλέον μια φυσιολογική δημοκρατία.

-————————————————————————————–

Το σκανδαλώδες υπόβαθρο του Ιδρύματος

Το Ιδρυμα Καραμανλή στεγάζεται από το 1987 σε οικόπεδο της Φιλοθέης το οποίο, όπως υπενθυμίζει ο ιστότοπός του, «προσέφερε ο ίδιος» ο εθνάρχης «ταυτόχρονα με την κατάθεση του προσωπικού του αρχείου». Αυτό που δεν λέγεται είναι πως η αγορά αυτού του οικοπέδου το 1957 από τον τότε πρωθυπουργό θεωρήθηκε καραμπινάτο σκάνδαλο, που ο αντιπολιτευόμενος Τύπος της εποχής θεωρούσε ικανό να θέσει τέρμα στην πολιτική του σταδιοδρομία.

Η αγορά των 6 στρεμμάτων (11.000 «πήχεων») έγινε στις 11.4.1957 από τον Οικοδομικό Συνεταιρισμό Υπαλλήλων της Εθνικής Τραπέζης (του οποίου ο ίδιος ο Καραμανλής δεν ήταν μέλος), στην εξευτελιστική τιμή των 34 δρχ./πήχη, ενώ η τιμή αγοράς στην περιοχή ανερχόταν σε 200 δρχ. Βάσει του συμβολαίου, ο μεν συνεταιρισμός ανέλαβε να περιβάλει ιδίοις εξόδοις το επίμαχο οικόπεδο με τους απαραίτητους δρόμους, ο δε πρωθυπουργός απόλαυσε εξαιρετικά ευνοϊκούς όρους αποπληρωμής. Εναν χρόνο νωρίτερα, άλλα 2 στρέμματα είχαν παραχωρηθεί με παρόμοιους όρους στη νύφη του Αλίκη, μητέρα του Κώστα Καραμανλή τζούνιορ. Τα μέλη του συνεταιρισμού δεν δικαιούνταν, αντίθετα, ν’ αγοράσουν παρά ένα μόνο στρέμμα – κι αυτό, εφόσον ανήκαν στους τυχερούς που επιλέγονταν με κλήρωση.

Για την αμηχανία που αυτή η υπόθεση προκαλεί στους υμνητές του «εθνάρχη», αποκαλυπτικά είναι τα απομνημονεύματα του στενού συνεργάτη του (και πρώτου προέδρου του Ιδρύματος) Κωνσταντίνου Τσάτσου, υπουργού Προεδρίας εκείνη την εποχή.

«Θυμάμαι», γράφει, «πως όταν τότε ανέβαινε επικίνδυνα η λίρα και πανικός φυσούσε στο Χρηματιστήριο, αισθάνθηκα ότι κάτι συνταρακτικό έπρεπε να κάνει η Κυβέρνηση για να σταματήσει το κακό. Κατέβηκα τότε νωρίς το πρωί στο γραφείο του Καραμανλή και του λέω ευθέως: “Θα αναγγείλωμε τη θέσπιση του “Πόθεν Εσχες’”. Ο Καραμανλής μού απάντησε με ένα οργίλο και ειρωνικό βλέμμα. “Σκεφθήτε το”, του λέω. Την άλλη μέρα το πρωί με κάλεσε ο Καραμανλής: “Πώς το σκέφτηκες αυτό το “Πόθεν Εσχες;’” Του εξήγησα τι εντύπωση θα κάνει και πως η εντύπωση αυτή θα εκτοπίσει τις άλλες εντυπώσεις. Την ίδια μέρα το συζήτησε και με άλλους συναδέλφους και ανακοινώθηκε το βράδυ η απόφαση της Κυβερνήσεως. Ολοι, και εγώ ακόμα, έκπληκτοι την επομένη πληροφορηθήκαμε ότι η κατρακύλα της δραχμής στο Χρηματιστήριο σταμάτησε. Ολοι μιλούσαν για την έκταση του “Πόθεν Εσχες”. Η μια ανοησία διώχνει την άλλη» («Λογοδοσία μιας ζωής», σ. 347).

Αυτό που ο Τσάτσος συνειδητά αποσιωπά είναι η αρχική «ανοησία» που προκάλεσε την πτώση της δραχμής κι εξοβελίστηκε από την προσχηματική καθιέρωση του «πόθεν έσχες». Οπως διαπιστώνουμε από τις εφημερίδες των ημερών, η εξαγγελία του μέτρου προέκυψε στις 15.12.1960 ως απάντηση σ’ ένα κύμα σκανδάλων που απειλούσε να πνίξει την κυβέρνηση της ΕΡΕ. Η αρχή είχε γίνει με τον υφυπουργό Οικισμού Εμμανουήλ Κεφαλογιάννη, που κατηγορούνταν για ανάμειξη σε καλλιέργεια χασίς και παράνομες ρουλέτες και παραιτήθηκε όταν επιβεβαιώθηκε η εκ μέρους του αντιποίηση της ιδιότητας του δικηγόρου (30.11.1960), η κορύφωση όμως ήρθε με τα «βραχώδη οικόπεδα» της οικογένειας Καραμανλή στη Φιλοθέη, η απόκτηση των οποίων έθιγε την υπόληψη του ίδιου του πρωθυπουργού.

——————————————————————————————————–

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Κων/νος Σβολόπουλος (επιμ.), «Κωνσταντίνος Καραμανλής. Αρχείο. Γεγονότα και κείμενα» (12 τ., Αθήνα 1997, εκδ. Ιδρυμα Κωνσταντίνος Καραμανλής). Επιλεκτική παρουσίαση ενός τμήματος του αρχείου του «εθνάρχη», με εμφανείς αγιογραφικές προθέσεις. Αποκαλυπτικό, παρ” όλα αυτά, τόσο για την υπόγεια δραστηριότητά του επί χούντας όσο και για τον εκ μέρους του εκβιαστικό περιορισμό της πολιτικής αλλαγής του 1981.

Παύλος Πετρίδης, «Εξουσία και παραεξουσία στην Ελλάδα (1957-1967)» (Αθήνα 2000, εκδ. Προσκήνιο). Τα απόρρητα πρακτικά της συντονιστικής «αφανούς επιτροπής» του καραμανλικού παρακράτους.

Γιάννης Στεφανίδης, «Η ανάπτυξη των μηχανισμών του “αντικομμουνιστικού αγώνος” 1958-1961» (περ. «Μνήμων», τ. 29, 2008, σσ. 199-241). Λεπτομερής ανασύσταση της οικοδόμησης του εθνικόφρονος παρακράτους της ΕΡΕ, με βάση πλούσιο αρχειακό υλικό. Τεκμηρίωση της προσωπικής ευθύνης του Καραμανλή γι’ αυτή την αντιδημοκρατική εξέλιξη.

Ηλίας Νικολακόπουλος, «Κόμματα και βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα 1946-1964» (Αθήνα 1988, εκδ. ΕΚΚΕ). Ανάλυση των εκλογικών αναμετρήσεων της προδικτατορικής περιόδου. Λεπτομερής περιγραφή των μεθόδων και προσπάθεια αποτίμησης της έκτασης παραχάραξης της λαϊκής βούλησης.

Λεωνίδας Παπάγος, «Σημειώσεις 1967-1977» (Αθήνα 1999, εκδ. Ιδρυμα Γουλανδρή-Χορν). Ημερολόγιο του αυλάρχη του βασιλιά Κωνσταντίνου, αποκαλυπτικό για τη στάση του Καραμανλή στη διάρκεια της δικτατορίας.

…………………………………………………………………….

ΔΕΙΤΕ

«Οι δίκες της χούντας» του Θεοδόση Θεοδοσόπουλου (1981). Ντοκιμαντέρ επικεντρωμένο στη διαπλοκή των πραξικοπηματιών του 1967 με την επίσημη προδικτατορική δεξιά. Η προβολή του απαγορεύθηκε επί Ν.Δ., με επίσημη αιτιολογία την προστασία του ονόματος του Κων/νου Καραμανλή, επιτράπηκε δε μόνο μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ και την κατάργηση της προληπτικής λογοκρισίας των δημόσιων θεαμάτων.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ: ΕΝΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ VIDEO..

Είναι ενας απο τους λιγους πολιτικους που πολέμησε για το σκάνδαλο των υποβρυχίων από το 1998, για το σκάνδαλο της Siemens, των CDS, της λίστας Λαγκάρντ. Δέχτηκε αγωγές εκατομμυρίων, συκοφαντικές δυσφημίσεις, σύρθηκε στα δικαστήρια, κυνηγήθηκε όσο κανείς άλλος από το σύστημα (πολιτικούς - δημοσιογράφους, εκδοτικούς οίκους- κερδοσκόπους). Δικαιώθηκε και επιβεβαιώθηκε σε όλα. Ελπιζω να συνεχισει με το ιδιο παθος και στην πορεια να μην ριξει κι αυτος <νερο> στο κρασι του οπως κανουν ολοι τους ........

Για τους ψηφοφορους του τρικοματικου αχταρμα...

Η Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύπρου (Cyta) αποφάσισε να προσφέρει δωρεάν τηλεφωνικές κλήσεις για ολόκληρο τον Απρίλιο για όλους τους συνδρομητές της, που χρησιμοποιούν το σταθερό ή το κινητό της δίκτυο.

Επίσης, έχουν δοθεί οδηγίες να μην αποκοπεί καμία τηλεφωνική σύνδεση, αν δεν έχει εξοφληθεί ο λογαριασμός του περασμένου μήνα.

Την ίδια ώρα, και η Αρχή Ηλεκτρισμού προχωράει σε μείωση της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος, ενώ δεν αποκόπτει την παροχή ηλεκτρισμού σε κανέναν καταναλωτή, που δεν έχει εξοφλήσει παλαιότερους λογαριασμούς.

Ζητάει όμως, απ' όσους έχουν τη δυνατότητα, να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους, για να λυθεί το πρόβλημα ρευστότητας που αντιμετωπίζει.

Επίσης,στη διάθεση της πολιτείας θέτει ολόκληρη την περιουσία της Εκκλησίας ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος προκειμένου η Κύπρος να σταθεί στα δικά της πόδια, να μην καταρρεύσει το τραπεζικό σύστημα του τόπου και να στηριχθεί ο κυπριακός λαός.
ΒΡΕΙΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΑΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΓΧΩΡΙΟΥΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΣ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥΣ,ΚΑΙ ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΣΤΟ ΠΑΝΘΕΟΝ ΤΩΝ ΗΛΙΘΙΩΝ ΨΗΦΟΦΟΡΩΝ....

«Καίνε» πολιτικούς τα «πόθεν έσχες» Ποινικές διώξεις σε βάρος Βουλγαράκη, Δούκα και Παπαντωνίου

Αθήνα

Ποινικές διώξεις σε βάρος των πρώην υπουργών Πέτρου Δούκα, Γιώργου Βουλγαράκη και Γιάννου Παπαντωνίου άσκησε η Εισαγγελία Εφετών Αθηνών για ανακριβείς δηλώσεις «πόθεν έσχες».

Η απαγγελία των κατηγοριών σε βάρος των τριών πολιτικών ασκήθηκε μετά την μελέτη των στοιχείων που έστειλε στην Εισαγγελία Εφετών η αρμόδια επιτροπή της Βουλής, που ερευνά τις δηλώσεις περιουσιακής κατάστασης των βουλευτών.
Στην περίπτωση του Πέτρου Δούκα, που αντιμετωπίζει κακούργημα, καθώς αυστηροποιήθηκε ο νόμος μετά το 2010, φέρεται να εντοπίζεται αδικαιολόγητη μείωση της περιουσίας του.
Συγκεκριμένα, τα εισοδήματά του εμφανίζονται μειωμένα κατά 1,1 εκατ. ευρώ στις τραπεζικές του καταθέσεις κατά το έτος 2010 σε σχέση με αυτά του 2009.
Κατά την εισαγγελική κρίση, ο πρώην υπουργός δεν κατάφερε να δώσει πειστική εξήγηση για αυτήν την μεταβολή, αν και ο ίδιος ο κατηγορούμενος πολιτικός φέρεται να ισχυρίζεται ότι τα χρήματα αυτά μεταφέρθηκαν από καταθετικό λογαριασμό σε επενδυτικό.
Οι δύο άλλοι πρώην υπουργοί, Γιάννος Παπαντωνίου και Γιώργος Βουλγαράκης, διώκονται καθώς στα αρχεία της λεγόμενης λίστας Λαγκάρντ φέρεται να εντοπίστηκαν περιουσιακά στοιχεία των συζύγων τους που δεν είχαν δηλωθεί.
Ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίζει κατηγορία, καθώς εμφανίζεται να απέκρυψε στο «πόθεν έσχες» του 2008 τραπεζικό λογαριασμό που διατηρούσε η σύζυγός του Μαριάννα Κουράκου στο υποκατάστημα της τράπεζας HSBC στη Γενεύη ύψους 2,2 εκατ. δολαρίων.
Ο ισχυρισμός που προέβαλε ο πρώην υπουργός, όταν κλήθηκε στην Επιτροπή της Βουλής ήταν ότι επρόκειτο για περιουσιακό στοιχείο της συζύγου του από τον προηγούμενο γάμο της.
Αντίστοιχα για τον κ. Βουλγαράκη, η κατηγορία αφορά τραπεζικό λογαριασμό στην ίδια τράπεζα στο υποκατάστημα της στην Γενεύη της συζύγου του Κατερίνας Πελέκη ύψους 117.000 ευρώ, στοιχείο που φέρεται να μην δηλώθηκε στο «πόθεν έσχες» του πρώην υπουργού το 2007.
Βάση της εισαγγελικής έρευνας ο επίμαχος λογαριασμός φέρεται να ανήκει σε off shore εταιρία με συνδικαιούχο την κ. Πελέκη.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΑΛΕΞ/ΛΗΣ ΞΕΦΤΙΛΙΖΕΙ ON CAMERA ΤΟΝ ΚΑΝΑΔΟ ΠΡΕΣΒΗ

Τετοιους πολιτικους θελουμε ρε ξεφτιλισμενα αντρικελα που μας κυβερνατε.....αυτο για οσους δεν ξερουν τι να ψηφισουν.............

Όποιος δεν έχει δουλειά..να πάει στον Σαμαρά...

Να πάει στον Σαμαρά ο άνεργος...
Να πάει μιας και αμέσως μετά την νίκη της Ν.Δ, ο κ. Σαμαράς υποσχέθηκε δουλειές, ανάπτυξη και την αντιμετώπιση της βασανιστικής-τεράστιας, όπως είπε, υπόθεσης της ανεργίας... 
Δείτε το βίντεο..
'Οσοι πιστοί προσέλθετε...
 Το είδαμε κι αυτό..ανάπτυξη, δουλειές και καταπολέμηση της ανεργίας μέσα απ το μνημόνιο...τηρώντας και σεβόμενοι πάντα την υπογραφή μας στα μνημόνια και τις δανειακές.....
Για αυτό η ανεργία έφτασε στο 28% και στους νέους το 60%

Το «καυτό» τρίγωνο Nissim, Μαργέλλος, ΓΑΠ

Λίστα Λαγκάρντ: Το newsbomb.gr αποκαλύπτει σήμερα ότι το όνομα του περίφημου κ. NIssim εμπλέκεται και στον δεύτερο εξαφανισθέντα λογαριασμό, αυτόν του Ρωσσώνη, συζύγου της δεύτερης εξαδέλφης Παπακωνσταντίνου, Μαρίνας.

Το τρίγωνο πολιτικο-επιχειρηματικών σχέσεων που αποκαλύπτει σήμερα το newsbomb.gr, όχι μόνο δε θα μπορούσε κανείς να το φανταστεί, αλλά εγείρει ερωτήματα που σίγουρα θα απασχολήσουν τη Δικαιοσύνη σε ανώτατο βαθμό, αφού αγγίζουν κατευθείαν τον πρώην πρωθυπουργό, Γιώργο Παπανδρέου.
Κεντρικό πρόσωπο της νέας αποκάλυψης-βόμβα του newsbomb.gr είναι ο κ. Josef Nissim. Όπως αποκάλυψε μεγάλη εφημερίδα εκπροσωπεί τη μυστηριώδη εταιρεία Ildom LTD. Όμως, η Ildom δεν είναι μια τυχαία εταιρεία, αφού το newsbomb.gr, έφερε στη δημοσιότητα το έγγραφο που αποδεικνύει ότι τη διοικεί ο επενδυτής κ. Θεόδωρος Μαργέλλος (από τη συμμετοχή της εταιρείας στο επιχειρηματικό project «First Lease» στην Ουκρανία). Ποιος είναι ο κ. Μαργέλλος; Είναι στενός φίλος του Γ. Παπανδρέου, με τον οποίο διατηρούν ακόμη και σήμερα –μυστικές μες, υπαρκτές δε- επαφές. Επίσης, το όνομα του κ. Μαργέλλου είχε εμπλακεί στο παρελθόν με τα σκάνδαλα του γιουγκοσλαβικού καλαμποκιού και της Τράπεζας Κρήτης (Κοσκωτά), εμπλοκές τις οποίες ο ίδιος είχε διαψεύσει κατηγορηματικά, ενώ για την πρώτη είχε απαλλαγεί και με βούλευμα. Συνέχεια →

Συγγενείς Βαρβιτσιώτη και Γεωργιάδη στη λίστα Λαγκάρντ!

Βόμβα μεγατόνων εξερράγη, πριν λίγο, στην προανακριτική της Βουλής που ερευνά τις ευθύνες του πρώην υπουργού Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου σε σχέση με την αλλοίωση της διαβόητης λίστας Λαγκάρντ.
Οπως έγινε γνωστό, μεταξύ των Ελλήνων καταθετών στην ελβετική τράπεζα HSBC που περιλαμβάνονται στον κατάλογο, τον οποίο διέθεσε στην ελληνική κυβέρνηση το γαλλικό υπουργείο Οικονομικών, υπάρχουν και συγγενείς δύο εν ενεργεία βουλευτών της Ν.Δ. οι οποίοι, μάλιστα, είναι και μέλη της προανακριτικής επιτροπής!

ΞΑΦΝΙΚΑ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΟΙΤΑΣΜΑΤΑ ΕΓΙΝΑΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΑ..

Απίστευτα κυνικές και πλήρως αναντίστοιχες με τα εθνικά συμφέροντα οι δηλώσεις του κ. Σαμαρά ο οποίος ο οποίος αναφερόμενος στους υδρογανάνθρακες της Ελλάδας, μίλησε επιλέξει για "πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ευρώπης, ευρωπαϊκές πηγές και ευρωπαϊκούς υδρογονάνθρακες..."
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά
στο τέλος της συνέντευξης ο Ολάντ είπε :
"Αν μπορεί η Γαλλία βεβαίως η Γαλλία, να συνεκμεταλλευθεί με την Ελλάδα αυτά τα κοιτάσματα θα το κάνει...."

Βίος και Πολιτεία του Γιάννη Στουρνάρα

“Θα μπορούσε να έχει λάβει το βραβείο του "Δημοσίου υπαλλήλου των τελευταίων 30 ετών"”
Όσοι έχουν γνωρίσει τον Γιάννη Στουρνάρα από κοντά συμφωνούν στο εξής: «Δεν τον λες ευφυή και για αυτόν τον λόγο δεν μπορεί ποτέ να διαχειριστεί πληροφορίες και αναλύσεις πέραν από εκείνες που του υποδεικνύουν.
Επίσης ενώ έχει κάνει καλές σπουδές στα οικονομικά, δεν διαθέτει αυτό που λέμε οικονομική σκέψη».
Ο σημερινός υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας, παρότι δείχνει να μισεί θανάσιμα τον δημόσιο τομέα, θα μπορούσε να λάβει το βραβείο του «Δημοσίου Υπαλλήλου της 30ετίας». Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι ο τεχνοκράτης και αγαπημένο παιδί του Κώστα Σημίτη, τοποθετείται εδώ και περίπου 30 χρόνια μόνο σε δημόσιες θέσεις από τις οποίες λαμβάνει παχυλούς μισθούς. 
Τόσο παχυλούς, ώστε μπορεί να διαμένει σε έπαυλη στην Κηφισιά, αλλά και να διαθέτει πολυτελέστατη βίλα στη Σύρο, δίπλα ακριβώς από τη βίλα του κουμπάρου του Γιάννου Παπαντωνίου.
Και μπορεί ο Γιάννης Στουρνάρας να έχει πέσει έξω σε όλες του τις προβλέψεις, σε όλες του τις

Ενα κοριτσοπουλο με πολυ μεγαλυτερα @ρχιδια απο πολλους απο εμας.Μπραβο.......

Ακουστε πως ξεφτιλιζει τον αρχιμασονο σημητη....χιλια μπραβο στο κοριτσοπουλο......

O Aλεξης θα τιμησει σε εκδηλωση τον Καραμανλη...!!! Ολοι μαζι μια παρεα...

Εκδήλωση προς τιμήν του κουφού ψευτοεθνάρχη Κ. Καραμανλή («η Κύπρος κείται μακράν», «όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια», «η Ελλάς είναι ένα απέραντο φρενοκομείο κ.τ.λ.), διοργανώνει στις 6 Μαρτίου το «Ίδρυμα Κ. Καραμανλής» (το οποίο ως κομματικό επιχορηγείται γενναία από το κράτος, δηλαδή όλους εμάς τους Έλληνες φορολογούμενους…), στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, με τίτλο «Καραμανλής τότε και τώρα» (ως «τότε» προφανώς εννοούν το… σωτήριον έτος 1974, δηλαδή την αρχή των δεινών μας που οδήγησε στο Μνημόνιο…)

Στην εκδήλωση, στην οποία αναμένεται να παραστεί όλη η… αφρόκρεμα του σάπιου μεταπολιτευτικού καθεστώτος, πολιτική και οικονομική, θα μιλήσουν οι τρεις… καμπαλέρος της μνημονιακής συγκυβέρνησης της δυστυχίας μας, Αντωνάκης, Βενιζέλος- Ντούτσε και μπάρμπα-Φανούρης Κουβέλης. Ως… γκέστ σταρ θα εμφανιστεί ο πρώην κομμαντάντε και νυν… Leader of SYRIZA, Alexis Tsipras, αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά πως «όλοι οι πολιτικάντηδες μια παρέα είναι» (και «όλοι μαζί τα φάγανε»…)!

ethnikismos.net

Read more: http://elnewsgr.blogspot.com/2013/02/o.html#ixzz2LGoe3Umw

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: ΕΤΣΙ ΒΓΑΙΝΕΙ Ο ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΔΡΟ…

Τα πρωτοσέλιδα που βλέπετε, είναι από την ίδια εφημερίδα, την ίδια ακριβώς ημερομηνία.

Υπάρχει όμως μία βασική διαφορά.

Από την δεύτερη εικόνα που αντιστοιχεί και στην έκδοση που βγήκε στα περίπτερα, λείπει η αποκάλυψη – βόμβα ότι ο Παπακωνσταντίνου με το που πήρε στα χέρια του το CD της λίστας, άρχισε να ψάχνει όποιον λογαριασμό μπορούσε να σχετίζεται με την οικογένεια Παπανδρέου.

Όσοι λοιπόν αγόρασαν την εφημερίδα, είχαν στα χέρια τους το δεύτερο πρωτοσέλιδο. Υπάρχει όμως κάτι ακόμα πιο εξωφρενικό.

ΣΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΈΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΡΘΡΟ – ΒΟΜΒΑ, που περιγράφει ακριβώς ποιά αρχεία είχε ανοίξει ο Παπακωνσταντίνου καθώς και όλο το παρασκήνιο!

Αυτό όμως που δεν πρόλαβαν να “εξαφανίσουν”, είναι η ψηφιακή έκδοση που ανέβηκε προς πώληση στο διαδίκτυο στις 19:00 το απόγευμα του Σαββάτου. Εκεί με έκπληξη διαπιστώνουμε ότι το άρθρο με τις αποκαλύψεις υπάρχει κανονικά στις σελίδες 14-15, ενώ στην έντυπη έκδοση έχει αντικατασταθεί από ένα “χλιαρό” και νερόβραστο αρθράκι όπου κάθε αναφορά στο όνομα “Παπανδρέου” απουσιάζει επιδεικτικά.

Το Ολυμπία κρίνει ότι το συγκεκριμένο “εξαφανισμένο” άρθρο είναι κόσμημα και θα κάνει τα αδύνατα – δυνατά, να το δημοσιεύσει εντός της ημέρας.

Διαβάστε τι γράφαμε εχθές για το θέμα: Τελειώνει η συμμορία – ηχηρή δικαίωση του Ολυμπία.

Περαστικά σύντροφοι…

About these ads

3 χρόνια εξαθλίωσης & εμπαιγμού βιντεο !!!!!!!!!

3 και πλέον χρόνια μνημονιακών κυβερνήσεως έχουν οδηγήσει τον Λαό σε εξαθλίωση και την χώρα στο ξεπούλημα και την καταστροφή. Και οι πολιτικοί έχουν το θράσος να βγαίνουν στα κανάλια και να λένε παρλαπίπες και να τα βάζουν με τα αντίπαλα κόμματα. Στο μεταξύ η συγκυβέρνηση προχωράει στην εφαρμογή όλων των απεχθών μέτρων που απαιτεί η Τρόικα. Η μουσική &οι στίχοι του τραγουδιού "Σου είπαν ψέμματα πολλά" είναι του Μίκη.

ΟΙ ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΑΝΔΡΕΙΚΕΛΟΥ ΚΑΙ Η ΥΠΕΡΑΞΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ

 Σε συνέντευξή του στη Real News αναφέρει: «Δεσμεύομαι για τον κατώτατο μισθό (…) Το έχουμε πει! Ακόμα και ο Ολιν Ρεν το είπε μόλις

χθες. Βεβαίως και δεσμεύομαι…»…

Για να δούμε τι αξία έχουν οι δεσμεύσεις ενός δηλωσία…

Προσκύνησε λοιπόν για να έχεις πετρέλαιο… τρόφιμα… μισθούς… συντάξεις και όλα τα καλούδια.

Αμάρτησε για σένα… Πρόδωσε για σένα… Προσκύνησε για σένα… Για το μέλλον σου… Για τη ζωή σου… Για την αξιοπρέπειά σου… Για να τα χάσεις όλα αυτα οριστικά.

Θα τον ξαναπιστέψεις??? Καλός μαλάκας είσαι τότε μωρ αδερφάκι μου…

Σαμαράς: ΕΙΠΕ και ΛΑΛΗΣΕ!!!

Εμείς δεν ΑΝΑΓΓΕΛΛΟΥΜΕ, δεν μιλάμε πολύ!

Εμείς μέσα από τα προγράμματα ΚΑΝΟΥΜΕ  διορθωτικές κινήσεις, δεν ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΟΥΜΕ για τις επιτυχίες μας!

ΞΕΡΟΥΜΕ πότε ένα ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ απέτυχε ή πέτυχε!

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: τώρα ξέρουμε ότι βαδίζουμε στο σωστό ΔΡΟΜΟ αφού έχουμε πετύχει τον ΣΤΟΧΟ!

Περάσαμε τους (4.000) καταγεγραμμένους ΑΥΤΟΧΕΙΡΕΣ και κάθε ημέρα αυξάνονται, άρα το ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ δείχνει την ΕΠΙΤΥΧΙΑ του!

ΠΛΗΣΙΑΖΟΥΜΕ να διαλύσουμε (5.000.000) νοικοκυριά, άρα το ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ πάει καλά και η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ θα έχει ΔΙΠΛΟ όφελος!

ΕΝΑ:  Λιγότερα έξοδα για ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ δαπάνες και! ΔΥΟ:  θα υπάρχουν περιουσίες για κατάσχεση να ΠΑΡΟΥΝ οι ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ μας!

Το είχε πει η ΓΙΑΓΙΑ  του Η Δέλτα στη μητέρα του, μια μέρα  θα πετύχει ο γιος σου ΟΤΙ δεν ΠΕΤΥΧΕ ποτέ ΕΛΛΗΝΑΣ και θα γραφτεί στην ΙΣΤΟΡΙΑ! Ότι μια μέρα θα ΠΡΟΔΩΣΕΙ, όχι όπως ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ τους συμπολίτες του, αλλά ολόκληρη την ΕΛΛΑΔΑ!

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Δ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ

Έψαχνε λογαριασμούς των Παπανδρέου στην λίστα! Η πολιτική ταφόπλακα του ΠΑΣΟΚ…

Αποκάλυψη
Ο Κώστας Βαξεβάνης υποστηρίζει ότι ο χρήστης που αποκαλύψαμε χθες, είναι ο ίδιος ο Βενιζέλος και έψαχνε τους λογαριασμούς των Παπανδρέου…
Ο Βενιζέλος έψαχνε απεγνωσμένα το όνομα Παπανδρέου στη λίστα. Τον Ιούλιο του 2011 και όχι τον Αύγουστο φέρεται ότι πήρε τη λίστα στα χέρια του ο Βαγγέλης Βενιζέλος, σύμφωνα με την λογική απόρροια των στοιχείων που υπάρχουν στην πραγματογνωμοσύνη της διεύθυνσης εγκληματολογικών ερευνών για την λίστας. Σύμφωνα με τη έκθεση λοιπόν, ένα χρήστης με την ονομασία «Windows User» είναι αυτός ο οποίος σε τρεις διαφορετικές χρονικές περιόδους άνοιξε τα αρχεία της λίστας. Η πρώτη φορά που αυτός ο χρήστης ανοίγει το αρχείο Λαγκάρντ βλέποντας 24 ονόματα, είναι...
τα ξημερώματα της 3οης Σεπτεμβρίου του 2010 από τις 00:028:53 έως 00:54:10. Όπως προκύπτει από την κατάθεσης της συνεργάτιδας του Γιώργου Παπακωνσταντίνου, Χρύσας Χατζή στην προανακριτική επιτροπή η λίστα έφτασε αργά το βράδυ της 29ης Σεπτεμβρίου του 2010 στο γραφείο του Υπουργού. Συνεπώς, ο υπολογιστής που πρώτος ανοίγει τη λίστα τα ξημερώματα της 30ης δεν μπορεί να είναι άλλος από αυτόν του υπουργικού γραφείου στο οποίο πρώτα ανοίχθηκε η λίστα.
Ο ίδιος χρήστης Windows User, δηλαδή το κομπιούτερ του υπουργικού γραφείου, φαίνεται να ανοίγει 7 λογιστικά φύλλα της λίστας την 1η Ιουλίου του 2011, από 7:46:31 έως 8:05:27. Συνεπώς το κομπιούτερ του υπουργικού γραφείου ανοίγει εκείνη την ημέρα τη λίστα. Υπουργός τη συγκεκριμένη ημερομηνία είναι ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο οποίος έχει δηλώσει ότι πήρε τη λίστα αρχές Αυγούστου, δηλαδή ένα μήνα αργότερα και χωρίς να την έχει ανοίξει ποτέ.
Είναι ενδιαφέρον ότι ο χρήστης Windows User , δηλαδή ο χειριστής του υπουργικού υπολογιστή, αναζητάει εναγωνίως το όνομα Παπανδρέου στη λίστα. Συγκεκριμένα, στις 7:46:31 ανοίγει την καρτέλα ΕΛΕΝΗ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Στις 7:47:06 ανοίγει την καρτέλα ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΣ. Στις 7:47:17 ανοίγει την καρτέλα ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΕΥΓΕΝΙΑ. Στις 7:47:25 ανοίγει την καρτέλα ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ. Στις 7:47:31 ξανανοίγει καρτέλα ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΣ. Στη συνέχεια από το υπουργικό κομπιούτερ αναζητούνται στη λίστα οι καταθέσεις του ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΚΑΛΤΣΟΥ στις 7:49:08. Πρόκειται για κάτοικο Θεσσαλονίκης. Και στις 8:05:27 ανοίγει την καρτέλα της γιατρού ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΠΑΥΛΑΚΗ.
Είναι αδύνατο κάποιος άλλος εκτός από τον Ευάγγελο Βενιζέλο να χειρίστηκε το κομπιούτερ του υπουργικού γραφείου «σερφάροντας» στη λίστα. Στην περίπτωση που αυτό που λογικά συνάγεται αποδειχθεί ότι ισχύει ο πρώην υπουργός Οικονομικών έχει πει ψέματα για το πότε παρέλαβε τη λίστα, έχει πει ψέματα για το αν την είδε και σίγουρα πρέπει να εξεταστεί εκ νέου, η παραπομπή του στην προανακριτική επιτροπή.

www.koutipandoras.gr