Η λύση μπορεί να έρθει από εμάς…

Αυτοκριτικές σκέψεις… με κόκκινες γραμμές και προδιαγεγραμμένο τέλος!!!
Του Γιώργου Νούτσου
Έγραψα δεκάδες άρθρα στο πρόσφατο παρελθόν για να στηρίξω μια συγκεκριμένη πολιτική. Διέβλεπα πως μια συγκροτημένη πορεία, χωρίς ακρότητες και λεονταρισμούς, θα ήταν ίσως η ενδεδειγμένη, καθότι τα ιερατεία των μεγαλοκαναλαρχών είχαν καταφέρει ήδη, να αποτυπώσουν μια επόμενη μέρα αρκούντως καταστροφική μέσα από μια οποιαδήποτε άλλη πορεία.
Σήμερα, έχοντας μια σφαιρική εικόνα των πραγμάτων, αξιολογώντας τα λόγια, τα έργα και τα αποτελέσματα, μετρώντας τις άπειρες πληγές στο ταλαιπωρημένο κορμί της χώρας αλλά και των πολιτών, θα τολμούσα να πω, πως κακώς υπερέβαλα εαυτόν, για κάτι, που μέρα με τη μέρα αποδεικνύεται, πως μάλλον δεν άξιζε τον κόπο.


Δεν είναι εύκολο για τον κοινό νου, να μπει σε λογικές συνομωσιών, απόλυτης χειραγώγησης, εντεταλμένων πολιτικών και προαποφασισμένων καταστάσεων. Και σε όσους μου το έθεταν ως παράμετρο πιθανή, απαντούσα με τη βεβαιότητα του ρομαντικού περιπατητή στην πολιτική, που με το σταυρό στο χέρι, προσπαθεί να δει και να ερμηνεύσει όλα όσα εξελίσσονται γύρω του. Όσο όμως ο καιρός περνά, τόσο νιώθω πως έκανα λάθος. Λάθος γιατί πίστεψα. Λάθος γιατί εμπιστεύτηκα. Λάθος γιατί δεν ήθελα να δω πίσω από τα γράμματα…!
Ο κύκλος που άνοιξε το προηγούμενο διάστημα δεν θα μείνει επ’ άπειρον ανοιχτός. Νομοτελειακά θα κλείσει, για να δώσει τη θέση του σ έναν άλλο, που ενώ δείχνει να ωριμάζει, διστάζει δυστυχώς ακόμα να ξεκινήσει.
Οι πολιτικές τους απέτυχαν.
Απέτυχαν γιατί δεν υπάκουσαν στη φωνή της λογικής, που θέλει την κοινωνία ενεργό συμμέτοχο κι όχι παθητικό εξ ανάγκης θεατή.
Απέτυχαν γιατί δεν σεβάστηκαν τον Έλληνα, στερώντας του βίαια όχι μόνο τη δυνατότητα να ζήσει, αλλά και την αξιοπρέπεια, προσωπική και εθνική.
Απέτυχαν γιατί κατέστησαν τη χώρα βορά στις ορέξεις των «αγορών» και των «συμφερόντων», ανοίγοντας την κερκόπορτα για άλωση και ποταπή εκμετάλλευση του Εθνικού μας πλούτου.
Απέτυχαν γιατί για να διασώσουν τις Τράπεζες, απομύζησαν φοροεισπρακτικά στα όρια της εξαθλίωσης, την άλλοτε κραταιά ζωοδότρα μικρομεσαία τάξη, αφήνοντας τες (τις Τράπεζες) στον αντίποδα, ασύδοτα να αλωνίζουν, στεγνώνοντας την αγορά και σφαγιάζοντας εκείνους που κάποτε εκλιπαρούσαν για να τους χρηματοδοτήσουν.
Απέτυχαν γιατί έμειναν στις διακηρύξεις, μη τολμώντας ακόμα τουλάχιστον, να βάλουν χέρι στον αδηφάγο δημόσιο τομέα, στις πολύβουες συντεχνίες και στους ημέτερους συνεργάτες.
Απέτυχαν γιατί κατέστησαν τη λέξη «ανάπτυξη» γραφικό συμπλήρωμα κάθε δημόσιας εμφάνισής τους, χωρίς να συνοδεύεται αυτή από συγκεκριμένες, καινοτόμες και αναζωογονητικές της αγοράς και της οικονομίας, κινήσεις.
Απέτυχαν γιατί δεν έπεισαν για τις αγαθές τους προθέσεις στο ζήτημα της διαπλοκής, των διαπλεκόμενων και του καταλογισμού ευθυνών όπου αυτές αντιστοιχούν.
Απέτυχαν γιατί αναμασάνε τις ίδιες τετριμμένες αποτυχημένες πολιτικές λογικές των προηγούμενων χρόνων. Κανένας νεωτερισμός, στρατηγικός ή ιδεολογικός, καμιά καινοτόμα ελκυστική ιδέα, τίποτα που να παραπέμπει σε αλλαγή σελίδας, στόχων, πρακτικών και προσώπων. Μόνο που με τα ίδια υλικά, το ίδιο καταδικασμένο στην πράξη αλλά και στη συνείδηση του κόσμου, αποτέλεσμα, θα φέρεις…!
Απέτυχαν τέλος, γιατί δίστασαν. Δίστασαν να αλλάξουν ότι κακοφόρμισε χρόνια τώρα. Δίστασαν οι ίδιοι να δώσουν το καλό παράδειγμα. Δίστασαν να δώσουν στον Έλληνα αυτό που σε μια βραδιά, με νόθους εκβιασμούς, του πήραν…την ελπίδα πως μπορεί να τα καταφέρει…!
Χρησιμοποίησα στις εκφράσεις μου προηγουμένως αόριστο χρόνο, θέλοντας να καταδείξω την απολυτότητα των θέσεων μου. Θέλοντας να στιγματίσω ό,τι κακό και ατελέσφορο προηγήθηκε, με χείριστα αποτελέσματα για τη χώρα και τους πολίτες. Θέλοντας ίσως, να επισημάνω την κρισιμότητα των στιγμών σε βαθμό πιθανώς απόλυτα μη αναστρέψιμο. Υπήρξε ένα στίγμα υπερβολής στη γραφή μου κι αυτό δεν έγινε τυχαία. Στόχος μου ήταν η επισήμανση με τρόπο εκκωφαντικό, πως τα ψέματα τέλειωσαν. Πως δεν υπάρχει πια κανένα άλλο περιθώριο για κανένα πρόσθετο λάθος. Ένα ακόμα και τελειώσαμε οριστικά.
Τι απομένει λοιπόν; Να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας. Όλοι εμείς σαν πολίτες κι όλοι εκείνοι σαν ταγοί. Γίνεται; Είναι εφικτό; Θέλουμε; Μπορούμε; Ας δώσει ο καθένας την απάντηση του. Μόνο που, την όποια απάντηση, όταν δοθεί, αν συνεχίσουμε τον καταστροφικό κατήφορο που ήδη βρισκόμαστε, φοβάμαι πως στο τέλος δεν θα υπάρχει κανείς να την ακούσει! Χρειάζεται τόλμη λοιπόν. Τόλμη, αποφασιστικότητα, ανιδιοτέλεια, εθνική στόχευση, αγάπη για την Πατρίδα. Χρειάζονται κανόνες, πολιτικές χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς φαύλους και κολλητούς. Χρειάζονται αλήθειες, που δεν λέγονται, τομές που δεν γίνονται, υπερβάσεις που αδικαιολόγητα κωλυσιεργούν.
Τον πεινασμένο, τον άνεργο, τον εξαθλιωμένο, τον ψυχικά και συναισθηματικά συντετριμμένο Έλληνα αποκλείεται να τον συνεγείρουν, αν δεν αλλάξουν. Φοβάμαι πως, παρά την ισχυρή μου επιθυμία να μη συμβεί κάτι τέτοιο, εκεί θα οδεύσουμε…! Κι είναι αυτό ακριβώς το σημείο, όπου ελλοχεύει ο κίνδυνος της ανεξέλεγκτης έκρηξης. Που δεν θα αφήσει τίποτα όρθιο στο πέρασμά της. Που θα σαρώσει «μεγάλους» και «μικρούς». Που θα μας κατρακυλήσει σε χρόνια τραγικά και αιμοσταγή. Είναι κακός σύμβουλος η οργή. Ακόμα χειρότερος όμως η πείνα, η εξαθλίωση, η ατίμωση, ο εθνικός διασυρμός και η διαπόμπευση…Ας πάρουν το μήνυμα. Ένα ακόμα μέσα στα τόσα, που παίρνουν καθημερινά. Κι ας αναλάβουν τις ευθύνες τους, βάζοντας καλά στο μυαλό τους, πως…

«Τον άρχοντα τριών δει μέμνησθαι: Πρώτον ότι ανθρώπων άρχει. Δεύτερον ότι κατά νόμους άρχει. Τρίτον ότι ουκ αεί άρχει»….!!!

το είδα εδώ : http://kostasxan.blogspot.gr

Στην παγκόσμια κρίση υπάρχει μόνο παγκόσμια λύση;

Του Δημήτρη Καζάκη 

Αν προσέξετε καλά τις «αναλύσεις» που διακινούνται για την σημερινή κρίση θα διαπιστώσετε ότι σχεδόν όλες, ανεξάρτητα από το αν φέρουν αριστερό, ή δεξιό πρόσημο, παίζουν με το γεγονός ότι η κρίση αυτή είναι παγκόσμια, διεθνής, ευρωπαϊκή και ότι άλλο θέλετε. Έξω δηλαδή από τα όρια μιας εθνικής οικονομίας. Κι επειδή κάνουν την επίσης πρωτότυπη διάγνωση ότι πρόκειται για κρίση «συστημική», καταλήγουν εύκολα στο συμπέρασμα ότι δεν έχει νόημα να την πολεμάς μέσα στα πλαίσια της εθνικής οικονομίας. 

Αυτό που χρειάζεται είναι μια διεθνής, παγκόσμια, ευρωπαϊκή λύση, που άλλοι την αναζητούν μέσα από την αναβάθμιση των μηχανισμών διεθνούς διακυβέρνησης, καθώς ονειρεύονται διεθνείς συνεννοήσεις για να λυθούν συλλογικά τα προβλήματα της παγκόσμιας οικονομίας, ενώ άλλοι, καθ’ ότι αισθάνονται εντελώς ανήμποροι να αντιμετωπίσουν μια τέτοια πρόκληση, καταφεύγουν σε συνθήματα κενά περιεχομένου. Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός, μας λένε χωρίς να μας ξεκαθαρίζουν πού ακριβώς: στον Άδη, στα Τάρταρα, ή στα μπουντουάρ της εξουσίας;Ορισμένοι άλλοι ξεθάβουν από το νεκροταφείο της ιστορίας τις πιο παρωχημένες ιδέες περί σοσιαλισμού και κομμουνισμού, που προσιδιάζουν περισσότερο σε σέχτες του 19ου αιώνα, οι οποίες ονειρεύονταν να επιβάλουν στην κοινωνία την πειθαρχία και την ισότητα ενός στρατώνα. 

Δεν είναι έτσι απλά τα πράγματα. Η σημερινή παγκόσμια κρίση δεν γεννήθηκε από μια τυπική υπερπαραγωγή εμπορευμάτων, αλλά από μια ιστορικά πρωτοφανή υπερσυσσώρευση χρηματικού κεφαλαίου διεθνώς. Το διαθέσιμο κεφάλαιο που αναζητά επενδύσεις είναι 25 φορές μεγαλύτερο από την ετήσια παραγωγή του πλανήτη σε προϊόντα και υπηρεσίες. Ο τρόπος που αναζητά επενδύσεις δεν αφορά πλέον τον τυπικό κύκλο της οικονομίας. Επένδυση-Παραγωγή-Κατανάλωση. Τον έχει ξεπεράσει προ πολλού. Αναζητά κέρδος από παντού. Η ίδια η έννοια του καπιταλιστικού κέρδους έχει αλλάξει. Δεν αφορά πλέον απλά στην άντληση υπεραξίας από την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης. Δεν είναι κυρίαρχη μορφή του ούτε καν το επιχειρηματικό κέρδος. Το κέρδος σήμερα εξαρτάται πρωταρχικά από τις τιμές των χρηματαγορών, δηλαδή από την υπεραξία των τίτλων που κατέχουν οι επενδυτές, είτε είναι φυσικά πρόσωπα, είτε νομικά. Κι επομένως το ζητούμενο είναι πώς θα αυξηθεί η χρηματιστική αξία των μεγάλων περιουσιών σε βάρος όχι μόνο των εργαζομένων, αλλά ολόκληρης της ανθρωπότητας. 

Η εκμετάλλευση σήμερα δεν στηρίζεται απλά και μόνο στο μονοπώλιο των μέσων παραγωγής, όπως συνέβη ιστορικά, αλλά στο μονοπώλιο του χρήματος και της κυκλοφορίας του παγκόσμια. Γι' αυτό και οι τράπεζες παίζουν αυτόν τον ρόλο σήμερα. Αποτελούν την ανώτερη μορφή "συλλογικού κεφαλαιοκράτη" σε παγκόσμιο επίπεδο. Ανώτερη μορφή κι από εκείνη του κράτους. Με το μονοπώλιο του χρήματος κατορθώνουν να εκμεταλλευθούν και να εισπράξουν κέρδη από κάθε μορφή κοινωνικής δράσης. Η ίδια η καταστροφή δεν είναι απλά μια διέξοδος για το κεφάλαιο, αλλά ένα από τα πιο σημαντικά πεδία αποκόμισης πρόσθετου κέρδους. Και μάλιστα σε παγκόσμιο επίπεδο. 

Ναι, όντως πρόκειται για μια παγκόσμια κρίση. Μια παγκόσμια κρίση, όπως άλλες τρεις σαν κι αυτήν στο παρελθόν (1873-1896, 1914-1948, 1975-1990, 2001 έως σήμερα). Το ιδιότυπο χαρακτηριστικό αυτών των κρίσεων δεν είναι απλά και μόνο ότι είναι παγκόσμιες, αλλά το γεγονός ότι κλονίζεται συθέμελα ολόκληρη η εσωτερική αρχιτεκτονική του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, ολόκληρη η κοινωνική του διάρθρωση που κυριαρχεί σε μια ιστορική εποχή. Κι επομένως το ίδιο το σύστημα εξωθείται - χωρίς καν να το θέλει - σε μια ολοκληρωτική μεταβολή της εσωτερικής του αρχιτεκτονικής σε παγκόσμιο επίπεδο. Μόνο που αυτό δεν γίνεται, ούτε μπορεί να γίνει αυτόματα. Μπορεί να γίνει μόνο φέρνοντας στην επιφάνεια τις εσωτερικές του συγκρούσεις σε όλα τα επίπεδα. Οι κρίσεις αυτές ιχνηλατούν την διέξοδό τους μέσα από περιόδους πολέμων και επαναστάσεων. Γι' αυτό και η κυρίαρχη δύναμη που καθορίζει τον τρόπο εξόδου από την κρίση δεν είναι οι αποφάσεις και οι επιλογές της εξουσίας, αλλά οι κοινωνικές αναμετρήσεις σε όλες τους τις διαστάσεις (ταξικές, εθνικές, παλλαϊκές). 

Η ιστορία έχει αποδείξει ότι σε καμιά από τις παγκόσμιες κρίσεις που αναφέραμε δεν υπήρξε παγκόσμια λύση. Την παγκόσμια λύση την επιδιώκει μόνο μια δύναμη, η δύναμη του κεφαλαίου και των αγορών. Και μόνο η διατύπωση ότι η κρίση είναι παγκόσμια και άρα παγκόσμια θα είναι και η λύση, αρκεί για να θέσει στην πλευρά των κυρίαρχων δυνάμεων της παγκόσμιας εξουσίας και των αγορών. Το κεφάλαιο από την εποχή της πρώτης παγκόσμιας κρίσης ξέρει μόνο έναν τρόπο να απαντά στην εσωτερική αποσύνθεση των οικονομιών που ελέγχει: με την ακόμη πιο βίαιη εξαγωγή του σε διεθνές επίπεδο, με τον αγώνα να ρίξει όλα τα τείχη και τα σύνορα που εμποδίζουν την ελεύθερη κίνησή του σε βάρος των λαών και των χωρών παγκόσμια. Η εσωτερική αυτή τάση του κεφαλαίου γέννησε τους πιο καταστροφικούς πολέμους στην ανθρώπινη ιστορία. 

Αντίθετα, οι λαοί σε κάθε ιστορική περίοδο αναζητούσαν την επιβεβαίωση της δικής τους αυτοδιάθεσης. Οι λαοί και οι εργαζόμενοι δεν εξαρτώνται από το άνοιγμα των διεθνών αγορών. Αντίθετα ο έλεγχος της εθνικής οικονομίας είναι ο μόνος που μπορεί να τους εξασφαλίσει καλύτερους όρους ζωής και δουλειάς. Μόνο έτσι μπορούν να αντιπαρατεθούν με το κεφάλαιο και την εξουσία του παγκόσμια. Ο εργάτης, ο εργαζόμενος, τα λαϊκά στρώματα που ζουν από την δουλειά τους, δεν έχουν κανέναν άλλο τρόπο να προστατευθούν από την ασυδοσία του κεφαλαίου, εκτός από το να διεκδικήσουν για τον εαυτό τους την χώρα τους, την πατρίδα τους και το κράτος που αντιστοιχεί στα πιο άμεσα και ζωτικά τους συμφέροντα. Χωρίς την κατοχύρωση της δική του εθνικής κυριαρχίας δεν μπορεί κανένας λαός να αντισταθεί στην διεθνή επέλαση των δυνάμεων του κεφαλαίου. 

Στην πολεμική ιαχή του κεφαλαίου που σε κάθε τέτοια κρίση γίνεται όλο και πιο απειλητική, κάτω τα σύνορα, ανοίξτε τις αγορές και τις οικονομίες, οι λαοί πάντα διεκδικούσαν την δική τους κυριαρχία πάνω στον τόπο τους, διεκδικούσαν την δική τους λευτεριά ως προοίμιο της πανανθρώπινης λευτεριάς. Σε κάθε μεγάλη ιστορική εξόρμηση του μεγάλου κεφαλαίου για την επιβολή νέων όρων και ορίων στην παγκόσμια οικονομία, οι λαοί απαντούσαν πάντα με την έξαρση των δικών τους εθνικών και δημοκρατικών κινημάτων. Στην κραυγή του κεφαλαίου για νέες αγορές και ανοιχτά σύνορα, που τα διεκδικούσε είτε με την πολιτική των κανονιοφόρων, είτε με την εξαγορά δια του χρηματιστηρίου, οι λαοί απαντούσαν πάντα με το Patria o Muerte! Ή κατά το ελληνικότερο Ελευθερία ή Θάνατος! Όσο το κεφάλαιο και οι χρηματαγορές θα κυριαρχούν στην παγκόσμια οικονομία, η πατρίδα για τους κατατρεγμένους, καταπιεσμένους και εκμεταλλευόμενους λαούς του πλανήτη δεν θα έχει ολοκληρώσει το ιστορικό της τραγούδι. 

Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Στην παγκοσμιοποίηση των αγορών που επιβάλλει με βίαιο και συχνά πολεμικό τρόπο το κεφάλαιο και το δικό του διεθνές σύστημα διακυβέρνησης, η μοναδική προοδευτική απάντηση από την σκοπιά των συμφερόντων του εργαζόμενου λαού είναι μία και μόνη: Εθνική αυτοδιάθεση και λαϊκή κυριαρχία με εθνικοποίηση των όρων και των κορυφών της οικονομίας σε κάθε χώρα με πρωταγωνιστή τον ίδιο τον εργαζόμενο λαό. Η παγκόσμια λύση για τον λαό περνά αναγκαστικά, υποχρεωτικά μέσα από την εθνική αυτοδιάθεση και την ελευθερία όλων των λαών της υφηλίου και όχι από το άνοιγμα των συνόρων και των αγορών στα μεγαλύτερα αρπακτικά που γέννησε η ιστορία του πλανήτη. 

Αυτό λοιπόν που χρειάζεται σήμερα δεν είναι να κατανοήσει ο λαός τις αιτίες και τον μηχανισμό της παγκόσμιας κρίσης. Αλλοίμονο, αν ήταν αυτό το προαπαιτούμενο για κάθε μεγάλο παλλαϊκό κίνημα. Εδώ δεν μπορούν να τα κατανοήσουν ούτε καν οι επίδοξοι θεωρητικοί του κινήματος. Αυτό που χρειάζεται είναι να επενδύσουμε στις δημοκρατικές προσδοκίες του λαού που τέτοιες κρίσεις φέρνουν με ορμητικό τρόπο στην επιφάνεια και να τον οργανώσουμε για την μεγάλη μάχη. Γιατί, όπως έχει αποδείξει και η ιστορία, μέσα απ' αυτού του είδους τις κρίσεις μπορείς να βγεις είτε με γενικευμένη κοινωνική εξέγερση, δηλαδή με επανάσταση, είτε με επικράτηση της πιο μαύρης αντίδρασης. Μέσος δρόμος δεν μπορεί να υπάρξει. 

Πηγή: Δημήτρης Καζάκης

τα πραγματικα αιτια της κρισης..

http://www.scribd.com/doc/59428039/%CE%A4%CE%91-%CE%A0%CE%A1%CE%91%CE%93%CE%9C%CE%91%CE%A4%CE%99%CE%9A%CE%91-%CE%91%CE%99%CE%A4%CE%99%CE%91-%CE%A4%CE%97%CE%A3-%CE%9A%CE%A1%CE%99%CE%A3%CE%97%CE%A3 
δειτε τα video !!!!!

κριση....ποια κριση....χρεος..σε πους....

http://www.scribd.com/doc/78344436/%CE%A1%CE%B9%CE%B6%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%9F%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%9C%CE%B5%CF%84%CE%B1%CF%81%CF%81%CF%8D%CE%B8%CE%BC%CE%B9%CF%83%CE%B7-%CE%AE-%CE%A5%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B1%CE%B3%CE%AE-%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%94%CE%B9%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CE%A4%CF%81%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%B6%CE%AF%CF%84%CE%B5%CF%82